Anatomy of Hell (2004)

Το «Ανατομία της Κόλασης» της Catherine Breillat δεν είναι τόσο μια ταινία όσο μια αιχμηρή, διανοουμενίστικη θέση για τη φύση της αρσενικής ματιάς και την υποκριτική απόγνωση της θηλυκής σεξουαλικότητας. Η οπτική της γλώσσα είναι σκόπιμα στατική και θεατρική, χρησιμοποιώντας μια κοφτή, συχνά κλινική κινηματογράφηση για να πλαισιώσει τον τελετουργικό διάλογο μεταξύ της Γυναίκας (Casar) και του Άντρα (Siffredi). Η αλύγιστη αφοσίωση της Breillat στην ριζοσπαστική αντιπαράθεση αποτελεί την κύρια δύναμή της, επιβάλλοντας έναν δύσκολο στοχασμό πάνω στην αυτονομία του σώματος και τις έμφυλες δυναμικές εξουσίας. Ωστόσο, η ταινία συχνά θυσιάζει τη δραματική ορμή για φιλοσοφική αυστηρότητα, με αποτέλεσμα μια ερμητική, ψυχρή εμπειρία θέασης που αγγίζει τα όρια του ακαδημαϊκού. Ενώ είναι αναμφισβήτητα θαρραλέα στην θεματική της επιδίωξη, η σκόπιμη έλλειψη συναισθηματικής ζεστασιάς και η επαναλαμβανόμενη δομή της εμποδίζουν από το να επιτύχει πραγματική κινηματογραφική απήχηση πέρα από την διχαστική διανοητική της αξία πρόκλησης.