Pink Cadillac (1989)

Το «Ροζ Κάντιλακ» του Μπάντι Βαν Χορν αποτελεί μια μάλλον αδιάφορη προσθήκη στην εκτενή φιλμογραφία του Κλιντ Ίστγουντ, μοιάζοντας περισσότερο με συμβατική υποχρέωση παρά με ένα έργο πάθους. Παρόλο που ο Ίστγουντ επιχειρεί να ενισχύσει τον χαρακτηριστικό του «σκληρό» τύπο στον ρόλο του κυνηγού επικηρυγμένων, ο χαρακτήρας συχνά μοιάζει να βρίσκεται σε αταίριαστη θέση με τις απόπειρες της ταινίας για ελαφρά κωμωδία και επεισοδιακές περιπέτειες στο δρόμο. Η Μπερναντέτ Πίτερς προσφέρει μια σπίθα ενέργειας, αλλά ακόμη και η σπιρτόζικη ερμηνεία της δεν μπορεί να αναβαθμίσει ένα κατά τα άλλα γενικόλογο σενάριο, το οποίο συχνά θυσιάζει την αφηγηματική συνοχή για χάρη επιφανειακών σκηνών δράσης και προβλέψιμων εξελίξεων των χαρακτήρων. Η σκηνοθεσία είναι ικανή, αλλά εντελώς στερημένη από στιλιστική ευφυΐα ή γνήσιο σασπένς, καθιστώντας την ταινία μια ξεχάσιμη παρωδία οικείων προτύπων.