Sky (1962)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, ο "Ουρανός" αποτελεί μια αφοπλιστικά τολμηρή και αντιηρωική προσέγγιση στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, σοκάροντας την ελληνική κινηματογραφία και κοινωνία της εποχής του. Με ποιητικό λυρισμό και μοιρολατρική μελαγχολία, η ταινία περιγράφει έναν πόλεμο χωρίς νικητή και μια συλλογική ήττα, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για ένα μοντέρνο κινηματογραφικό μέλλον.

Το "Ουρανός" του Τάκη Κανελλόπουλου δεν είναι τόσο μια αφηγηματική ταινία μεγάλου μήκους, όσο ένας στοιχειωμένος, ποιητικός στοχασμός πάνω στα διαρκή ψυχολογικά κατάλοιπα του Ελληνικού Εμφυλίου. Η δύναμή του εντοπίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην εξαίσια, λιτή ασπρόμαυρη κινηματογράφηση, η οποία μεταμορφώνει το άγριο τοπίο σε έναν χαρακτήρα φορτωμένο από τη μνήμη και την απώλεια. Η αισθητική είναι βαριά ατμοσφαιρική, χρησιμοποιώντας ελλειπτική μοντάζ και αποσπασματική αφήγηση για να αποδώσει το τραύμα που οι λέξεις δεν μπορούν να συλλάβουν. Ωστόσο, αυτή η αφοσίωση στην οπτική ποίηση έρχεται σε βάρος της συμβατικής εμπλοκής· ο ρυθμός είναι αμείλικτα εσκεμμένος, και η αφηγηματική δομή παραμένει απογοητευτικά αδιαφανής, περιορίζοντας την ουσιαστική συναισθηματική σύνδεση για τον περιστασιακό θεατή. Ενώ αποτελεί απαραίτητη θέαση για την κατανόηση των θεμελίων του ελληνικού κινηματογράφου τέχνης, ο προκλητικός του φορμαλισμός εμποδίζει την επίτευξη ευρείας προσβασιμότητας ή απόλυτης θεματικής σαφήνειας.