Nine to Five (1980)

Το *Nine to Five* του Κόλιν Χίγκινς λειτουργεί πρωτίστως ως ένα ζωηρό όχημα για τις τρεις εμβληματικές πρωταγωνίστριες, των οποίων η δυναμική χημεία οδηγεί αριστοτεχνικά την κεντρική κριτική του φιλμ στην εταιρική μισογυνισμό της δεκαετίας του '80. Η δύναμη της ταινίας έγκειται στην αιχμηρή, πρώιμη σάτιρα των εργασιακών δομών εξουσίας, αξιοποιώντας την κωμωδία για να εκθέσει τον θεσμοθετημένο σεξισμό και την πατριαρχική κατάχρηση. Ωστόσο, η κινηματογραφική εκτέλεση είναι συχνά πεζή· ο Χίγκινς υιοθετεί ένα λειτουργικό, τηλεοπτικό οπτικό στυλ που στερείται λεπτότητας ή βάθους, δίνοντας προτεραιότητα στην αφηγηματική αποτελεσματικότητα έναντι της αισθητικής χάρης. Επιπλέον, η πλοκή μετατοπίζεται γρήγορα από την εύστοχη κοινωνική σχολιαστική σε υπερβολική, σχεδόν καρτουνίστικη φάρσα – ιδίως η εκτεταμένη, απίθανη αλληλουχία απαγωγής – η οποία τελικά αμβλύνει την αρχική ακτιβιστική αιχμή. Παραμένει μια πολιτισμικά απαραίτητη, άκρως διασκεδαστική περιπέτεια, αν και δομικά άνιση και σκηνοθετικά αξιοσημείωτη, βασιζόμενη σε μεγάλο βαθμό στην αστέρας δύναμή της.