Angel Face (1953)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Angel Face" απογοητεύει, παρόλο που ο ρόλος της Μαριόν Κοτιγιάρ είχε τις προδιαγραφές για ρεσιτάλ ερμηνείας. Ενώ η Κοτιγιάρ δίνει μία αξιόλογη προσπάθεια, το σενάριο κρίνεται αδύναμο και χειραγωγικό, καθιστώντας τα θέματα της ταινίας απλοϊκά και χαραμίζοντας τις δυνατότητες της πρωταγωνίστριας.

Το "Angel Face" του Ότο Πρέμινγκερ στέκεται ως μια παγερά αποστασιοποιημένη καταχώρηση στο κανόνα του νουάρ, μετατοπίζοντας την εστίαση από την τυπική αστυνομική διαδικασία στην καθαρή ψυχολογική παθολογία. Η Τζιν Σίμονς προσφέρει μια ερμηνεία ζωής ως Νταϊάν Τρέμεϊν, μια εύθραυστη αλλά τερατώδης φεμ φάταλ, της οποίας το πλούσιο, απομονωμένο περιβάλλον τροφοδοτεί τις καταστροφικές της ορμές. Ο Πρέμινγκερ χρησιμοποιεί ένα ψυχρό, σχεδόν παρατηρητικό οπτικό στυλ, το οποίο προσδίδει μια ανησυχητική κλινική ποιότητα στην κλιμακούμενη τραγωδία. Ενώ η χαρακτηριστική παθητικότητα του Ρόμπερτ Μίτσαμ λειτουργεί καλά για να εδραιώσει τον χαρακτήρα του ως θανατηφόρα συμβιβασμένο από την εμμονή, κατά καιρούς μετριάζει την άμεση δραματική ένταση. Η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας έγκειται στον ανελέητο μοιρολατρισμό της και στο απότομο, σοκαριστικό της τέλος, επιβεβαιώνοντάς την όχι απλώς ως θρίλερ, αλλά ως μια λιτή, ασυμβίβαστη μελέτη κληρονομικής τρέλας και κακίας βασισμένης στην τάξη.