Hellzapoppin' (1941)

Το *Hellzapoppin'* στέκεται λιγότερο ως μια ολοκληρωμένη αφηγηματική ταινία και περισσότερο ως ένα ιστορικό ντοκουμέντο αμιγής, κινηματογραφικής αναρχίας. Μεταφέροντας το εξαιρετικά επιτυχημένο θεατρικό τουρνέ των Olsen και Johnson, η σκηνοθεσία του H. C. Potter αγκαλιάζει την αδιάκοπη επίθεση των ερμηνευτών στον τέταρτο τοίχο, χρησιμοποιώντας πρωτοποριακό μετα-χιούμορ—που περιλαμβάνει σπασμένα φιλμ και χαρακτήρες που απευθύνονται στο κοινό—το οποίο μοιάζει εκπληκτικά σύγχρονο. Ωστόσο, η ενέργεια είναι συχνά εξαντλητική, αντικαθιστώντας το γνήσιο πνεύμα με ωμή ένταση και αλληλουχίες οπτικών αστείων κληρονομημένων από την βόντβιλ. Παρόλο που η ταινία είναι δομικά τολμηρή, ειδικά στις σουρεαλιστικές της πινελιές, το υλικό είναι άνισο· παλιομοδίτικες ρουτίνες συνυπάρχουν με στιγμές εμπνευσμένης ιδιοφυΐας, όπως η ηλεκτρισμένη ακολουθία του Λίντι Χοπ με τους Whitey's Lindy Hoppers. Αποτελεί απαραίτητη θέαση για φοιτητές της ιστορίας της κωμωδίας, αλλά η έλλειψη δραματικής ουσίας την εμποδίζει να επιτύχει πραγματική κινηματογραφική τελειότητα.