The Long Goodbye (1973)

Το *The Long Goodbye* του Ρόμπερτ Όλτμαν λειτουργεί λιγότερο ως μυστήριο και περισσότερο ως μια νωχελική, συχνά απογοητευτική αποδόμηση του σκληρού αστυνομικού είδους, η οποία ενσαρκώνεται τέλεια από τον αναχρονιστικό, μουρμουριστό Φίλιπ Μάρλοου του Έλιοτ Γκουλντ. Η διαρκώς περιπλανώμενη, λουσμένη στον ήλιο φωτογραφία του Βίλμος Ζίγκμοντ εδραιώνει μια διάχυτη αίσθηση malaise της Καλιφόρνιας της δεκαετίας του '70, μετατρέποντας το Λος Άντζελες σε ένα απέραντο, αδιάφορο τοπίο όπου η κλασική ηθική έχει διαλυθεί. Ενώ η ταινία χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά τη στιλιστική επανάληψη –ιδιαίτερα τη επαναλαμβανόμενη μουσική επένδυση– για να υπογραμμίσει την αποστασιοποιημένη ύπαρξη του Μάρλοου, ο σκόπιμος ρυθμός και η αφηγηματική κατακερματισμός της απαιτούν σημαντική υπομονή. Η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας έγκειται στην προθυμία της να θυσιάσει την παραδοσιακή νουάρ ένταση για την ατμοσφαιρική διάθεση και την κοινωνική κριτική, αν και αυτή η επιλογή καταλήγει τελικά σε μια μη-κορυφωτική αφήγηση που παραμένει εξαιρετικά πολωτική μεταξύ των "καθαρόαιμων" φίλων του πρωτότυπου υλικού του Τσάντλερ.