Deathtrap (1982)

Η μεταφορά του Σίντνεϊ Λούμετ στο αναγνωρισμένο θεατρικό έργο του Ίρα Λεβίν, *Deathtrap*, λειτουργεί κατ' εξοχήν ως μια εξαιρετικά εύστοχη, αν και εγγενώς θεατρική, άσκηση στις μηχανικές του μετα-θρίλερ. Ο Μάικλ Κέιν προσφέρει μια θαυμάσια κυνική ερμηνεία ως ο ξεπεσμένος θεατρικός συγγραφέας που ξετυλίγει μια σειρά από όλο και πιο παράλογες και κυνικές προδοσίες. Ο Λούμετ χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά το απομονωμένο σκηνικό για να μεγιστοποιήσει την κλειστοφοβική ένταση, διασφαλίζοντας ότι η περίπλοκη πλοκή με τις ανατροπές και τις αντιστροφές παραμένει ελκυστική. Ωστόσο, η ταινία σπάνια υπερβαίνει την θεατρική της καταγωγή· η σκηνοθεσία, αν και σφιχτή, συχνά αισθάνεται περιορισμένη από την κουίντα, και η υπερβολική ερμηνεία της Ντάιαν Κάνον κλίνει κατά καιρούς προς το μελόδραμα. Παρόλο που το σενάριο διατηρεί την αιχμηρή του ευφυΐα και την δομική του εφευρετικότητα, η ταινία τελικά καταγράφεται ως ένα στιλπνό, διασκεδαστικό κομμάτι θεατρικής τέχνης, παρά ως μια πραγματικά σπλαχνική κινηματογραφική εμπειρία.