Hannibal (1959)

Η ενασχόληση του Έντγκαρ Γκ. Ούλμερ με το είδος του ρωμαϊκού έπους αποδεικνύεται ένα ασταθές θέαμα, βαρύ φορτωμένο από τις συμβάσεις της πεπλουμικής κινηματογραφίας των τέλων της δεκαετίας του 1950. Ο Βίκτορ Ματσιούρ προσφέρει μια στιβαρή, αν και περιορισμένη, ερμηνεία του Καρχηδόνιου στρατηγού, επιχειρώντας να δώσει δραματικό βάρος στην κοπιαστική πορεία πάνω από τις Άλπεις. Παρόλο που ο Ούλμερ καταφέρνει να δημιουργήσει κάποιες εντυπωσιακές συνθέσεις, ιδίως στις φιλόδοξες σκηνές μάχης με τους εμβληματικούς πολεμικούς ελέφαντες, η συνολική παραγωγή μοιάζει συχνά να υποφέρει από περιορισμούς του προϋπολογισμού και ένα αμήχανο σενάριο. Η υποχρεωτική ρομαντική εμπλοκή μεταξύ του Αννίβα και της Ρωμαίας ευγενούς, την οποία ενσαρκώνει άκαμπτα η Ρίτα Γκαμ, αποδυναμώνει τη δυναμική της κεντρικής ιστορικής σύγκρουσης. Η ταινία λειτουργεί πρωτίστως ως μια ιδιομορφία – μια οπτικά ελκυστική αλλά εν τέλει κούφια ιστορική περιπέτεια που αποτυγχάνει να επιτύχει το ψυχολογικό βάθος ή την αφηγηματική επείγουσα ανάγκη που απαιτούνται για να την αναδείξουν πέρα από το τυπικό επίπεδο μιας ταινίας Β' κατηγορίας. Η δράση είναι ικανή, ωστόσο η ταινία στερείται γνήσιας κινηματογραφικής βαρύτητας.