Ray (2004)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, ο «Παράδεισος» του Αντρέι Κοντσαλόφσκι, αν και βραβευμένος στη Βενετία για τη σκηνοθεσία, προσεγγίζει το Ολοκαύτωμα με ιδιαίτερο και στιλιζαρισμένο τρόπο. Ωστόσο, παρά την καλλιτεχνική προσπάθεια, κρίνεται φλύαρος και κοινότοπος στα συμπεράσματά του, αφήνοντας ανάμεικτες εντυπώσεις.

Το "Ray" αποτελεί μια συναρπαστική, αν και δομικά συμβατική, βιογραφική ταινία για έναν μουσικό, η οποία αναβαθμίζεται απείρως χάρη στην εκπληκτική, καθοριστική για την καριέρα του, ερμηνεία του Jamie Foxx ως Ray Charles. Ο Foxx ξεπερνά την απλή μίμηση, αποτυπώνοντας την ιδιοφυΐα, την ευαλωτότητα και την εσωτερική πάλη που συνδέονται με τον εθισμό και την απώλεια. Ο σκηνοθέτης Taylor Hackford διαχειρίζεται τις μουσικές σκηνές με κινητική ενέργεια, ενσωματώνοντάς τες επιτυχώς στην αφηγηματική ροή της ανόδου του Charles. Ωστόσο, η ταινία προσκολλάται υπερβολικά αυστηρά στο τυπικό πρότυπο "από τη λίκνο στη δόξα", θυσιάζοντας συχνά τη θεματική εμβάθυνση για μια ευρεία βιογραφική προσέγγιση. Ενώ οι σκηνές των αναδρομών που αποτυπώνουν το παιδικό τραύμα του Charles είναι ισχυρές, το δεύτερο μισό της ταινίας αισθάνεται περιστασιακά βιαστικό και επεισοδιακό, αποτυγχάνοντας να διερευνήσει πλήρως τις πολυπλοκότητες των προσωπικών του σχέσεων. Πρόκειται για ένα άκρως ευχάριστο, δεξιοτεχνικά υποδυόμενο όχημα, που όμως υστερεί ελάχιστα από το να αποτελέσει μια πραγματικά καινοτόμο κινηματογραφική δήλωση.