Nobel Son (2007)

Το "Nobel Son" επιχειρεί μια αιχμηρή, κυνική αποδόμηση της ακαδημαϊκής ματαιοδοξίας και της ακραίας οικογενειακής δυσλειτουργίας, με τον Alan Rickman να δίνει μια συνηθισμένη, μαγνητική ερμηνεία ως ο αλαζονικός, πρόσφατα στέψας βραβευμένος. Ο σκηνοθέτης Randall Miller, ωστόσο, παλεύει σημαντικά με τη διατήρηση της τονικής συνέπειας, επιτρέποντας στην ταινία να πλέει ακανόνιστα μεταξύ θρίλερ υψηλού ρίσκου και παραλόγου μαύρης κωμωδίας. Η κύρια κινηματογραφική αδυναμία εντοπίζεται στο υπερβολικά περίπλοκο σενάριο, το οποίο βασίζεται σε μια πλημμύρα ανατροπών στο τελικό στάδιο που συγχέουν παρά παρακινούν, εξαντλώντας τελικά την υπομονή του θεατή. Παρόλο που η κεντρική ιδέα είναι συναρπαστική και το σύνολο των ηθοποιών ισχυρό, η οπτική εκτέλεση είναι κατά κύριο λόγο συμβατική, αποτυγχάνοντας να αναδείξει το υλικό. Παραμένει μια καταπονημένη φάρσα της οποίας η φιλοδοξία ξεπερνά τον αφηγηματικό έλεγχο, οδηγώντας σε μια αξέχαστη, ακατάστατη προσπάθεια.