The Toxic Avenger (1984)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΝΤΕΑ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

"Η δεκαετία του ’80 υπήρξε, πιθανότατα, η τελευταία εποχή στην ιστορία του σινεμά κατά την οποία δημιουργήθηκε σε γενναιόδωρη ποσότητα μια ανατρεπτική, αφτιασίδωτη και ακραία κινηματογραφική αντικουλτούρα. Ένα από τα κατεξοχήν εργαλεία έκφρασης αυτής της underground καλλιτεχνικής απείθειας, έως και ριζοσπαστικότητας, ήταν φυσικάτα b-movies. Οι συγκεκριμένες παραγωγές, όντας εξ ορισμού εκτός των συμβατικών εμπορικών κυκλωμάτων και χαμηλού προϋπολογισμού, είχαν την ελευθερία να ξεπερνούν τα όρια και να ανατρέπουν τις ηθικές-αισθητικές συμβάσεις κατά το δοκούν. Συνήθως το αποτέλεσμα κινούνταν μεταξύ χαβαλέ και ουσίας, αλλά αυτή ακριβώς η αμφισημία έκανε τις συγκεκριμένες ταινίες απόλυτα διασκεδα..."

LiFO Team

"Οι ταινίες της Troma Pictures ήταν συνήθως υπεράνω κριτικής. Περιστασιακά την σήκωναν - το Children (1980) πχ. είναι μια ενδιαφέρουσα κατάθεση στη ζόμπι μυθολογία- και άλλοτε, ευτυχώς σπάνια, άξιζαν και τα πυρά της - αναφερόμαστε στο επαίσχυντο Combat Shock (1986), που, σε επίπεδο κινηματογραφικής εκφοράς και ηθικής, σε λίγα διαφέρει από μια δημιουργία σαν το Α Serbian Film (2010). Δηλώνοντας περήφανα την προτίμησή τους στο κακό γούστο, στο εξωφρενικό gore, στο γυμνό, είχαν μια σχετική γοητεία, εντελώς μεταμεσονύχτιας λογικής, χάρη στο μεράκι με το οποίο έχτιζαν τα αποκρουστικά, χειροποίητα εφέ τους και στην πίστη του συνήθως ολιγομελούς συνεργείου στο low-budget, χαβαλεδιάρικο όραμά τους. Τ..."

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

"Παιχνιδιάρικη και αν μη τι άλλο ειλικρινέστατων προθέσεων αναβίωση του καλτ ήρωα της underground εταιρείας παραγωγής Troma, που μέσα από εντελώς “βήτα” (ή μάλλον “ζήτα”) υλικό ξεδίπλωνε στην οθόνη διασκεδαστικές, ακομπλεξάριστές περιπέτειες στα αισθητικά άκρα. Αυτό το ριμέικ έχει το πρόβλημα άλλων αντίστοιχων φιλμ-homage που προσομοιώνουν κάτι φτηνιάρικο αλλά με μια τεχνική αρτιότητα που δεν κουκουλώνεται. (Η μεγαλύτερη τέτοια ένσταση που έχω είναι το “Death Proof” του Ταραντίνο: Είναι σα να βλέπεις τους Fontaines να διασκευάζουν Παπαροκάδες.) Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που εννοείται πως κυλάει ευχάριστα και έχει πολλές στιγμές, και στην οποία ο Πίτερ Ντίνκλατζ είναι φανταστικός, πλαισιω..."