Coraline (2009)

Η μεταφορά της νουβέλας του Γκέιμαν από τον Χένρι Σέλικ παραμένει ορόσημο για τη σύγχρονη stop-motion τεχνική, αξιοποιώντας την απτή τέχνη της Laika για να δημιουργήσει έναν κόσμο ζωντανής, ανησυχητικής ομορφιάς. Η ταινία διαπρέπει μέσω της σχολαστικής οπτικής σχεδίασης, όπου η λιτή, αποχρωματισμένη πραγματικότητα έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη ζαχαρένια, μα βαθιά μοχθηρή, εναλλακτική διάσταση της Άλλης Μητέρας. Ενώ το τεχνικό επίτευγμα είναι αδιαμφισβήτητο – η ρευστή κίνηση, η καινοτόμος χρήση του χρώματος και το φιλόδοξο 3D είναι εντυπωσιακά – η αφήγηση κατά διαστήματα υποφέρει από έναν σκόπιμο, σχεδόν βραδύ ρυθμό στην εισαγωγική φάση. Ωστόσο, αυτή η αργή εξέλιξη χτίζει αποτελεσματικά την καταπιεστική ατμόσφαιρα που είναι απαραίτητη για να αντηχήσουν τα θέματα της παιδικής παραμέλησης και της επικίνδυνης αναζήτησης αυτοδιάθεσης. Η πραγματική δύναμη της ταινίας έγκειται στην ικανότητά της να προσφέρει γνήσιο, γοτθικό τρόμο φιλτραρισμένο μέσα από την οπτική γωνία ενός παιδιού, αποδεικνύοντας ότι ο κινηματογράφος κινουμένων σχεδίων μπορεί να είναι βαθιά ανατρεπτικός χωρίς να βασίζεται σε φθηνά τρικ.