I Swear (2025)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Αν και τοσύνδρομο Τουρέτδιαγνώστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, έπρεπε να φτάσουμε ως τον 21ο για να γίνει ευρέως γνωστό και να αναπτυχθούν μέθοδοι αναγνώρισης και διαχείρισής του σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όμως, όλα ήταν διαφορετικά, όταν και ο νεαρός ΒρετανόςΤζον Ντέιβινσοναναπτύσσει ξαφνικά, όταν αγχώνεται, μια ανεξέλεγκτη συμπεριφορά. Δεν μπορεί να συγκρατήσει τα κινητικά και φωνητικά τικ του, ενώ βρίζει ανεξέλεγκτα. Κάτι που θα του δημιουργήσει πρόβλημα στο σχολείο, τις παρέες και την οικογένειά του, καθώς οι πάντες έχουν άγνοια της πάθησής του. Ο αφηγηματικά συνεπής σεναριογράφος και σκηνοθέτηςΚερκ Τζόουνς ("Οι Λοττο...φάγοι", "Είναι Όλοι τους Καλά")ξ..."

LiFO Team

"Εκτός από την εξαιρετικά επιτυχημένη θεατρική παράσταση Toc Toc και την ισπανική μεταφορά της στο σινεμά με τη Ρόσι ντε Πάλμα, έχουμε δει ταινίες με χαρακτήρες που πάσχουν από το σύνδρομο Τουρέτ: το Motherless Brooklyn με τον Έντουαρντ Νόρτον και παλιότερα το Niagara Niagara, με τη Ρόμπιν Τάνεϊ να βραβεύεται στο Φεστιβάλ Βενετίας. Το Δυστυχώς, βρίζω είναι ωστόσο η γλυκόπικρη κομεντί που φέρνει την κάποτε εξωτική, αγρίως παρεξηγημένη και ιατρικά μη αναγνωρισμένη διαταραχή στο προσκήνιο, με φροντίδα, ευαισθησία, ισορροπία στον κινηματογραφικό της τονισμό, και μια αξέχαστη ερμηνεία από τον Ρόμπερτ Αραμάγιο. Για όσους δεν έχουν εικόνα, πρόκειται για μια νευροαναπτυξιακή πάθηση που φανερώνει τα σ..."

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

"Εξαιρετικά καλοφτιαγμένο κοινωνικό δράμα βασισμένο στην αληθινή ιστορία του ακτιβιστή Τζον Ντέιβιντσον. Ο οποίος από τα εφηβικά του χρόνια τέθηκε στο περιθώριο του κοινωνικού ιστού λόγω της νευρολογικής πάθησής του – το σύνδρομο Τουρέτ χάρη στο οποίο δεν έχει έλεγχο των λεκτικών και σωματικών τικ του, με αποτέλεσμα να βρίζει ανεξέλεγκτα. Ο Τζον, τον οποίο υποδύεται εντυπωσιακά ο Ρόμπερτ Αραμάγιο, προσπαθεί να γίνει μέλος μιας κοινωνίας που δεν έχει θέση για αυτόν, και το αποτέλεσμα είναι μια δραματικά συμβατική μεν, αλλά άψογα εκτελεσμένη βιογραφική δραματική ταινία. Η οποία βλέπεται πολύ ευχάριστα (υπάρχουν δόσεις ελαφρότητας αλλά χωρίς να χάνεται ποτέ η δραματική πυξίδα) κρατώντας πάντα τη..."