Keeper (2025)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Νεόκοπος, όσο και υπερτιμημένος σταρ του κινηματογραφικού τρόμου, οΌζγκουντ Πέρκινς ("Longlegs", "The Monkey")έχει πάρει φόρα, παρουσιάζοντάς μας το τρίτο του θρίλερ σε διάστημα λιγότερο των δύο χρόνων. Εδώ, όμως, κρατάει για τον εαυτό του μόνον το ρόλο του σκηνοθέτη, με τονΝικ Λέπαρντνα του προσφέρει ένα σενάριο με πολλές (κρυφές) ομοιότητες με εκείνο των δικών του "Επικίνδυνων Πλασμάτων": Ο Μάλκολμ και η Λιζ γιορτάζουν την πρώτη τους επέτειο σε μια έπαυλη στη μέση του δάσους. Το ρομαντικό σαββατοκύριακό τους, όμως, παίρνει σκοτεινή τροπή όταν ένα μυστηριώδες κέικ και η επίσκεψη ενός εξαδέλφου του Μάλκολμ πυροδοτούν μια σειρά ανεξήγητων, τρομακτικών εξελίξεων. Ο Πέρκινς κάνει τη δουλειά του..."

LiFO Team

"Το Keeper είναι θρίλερ βραδύτατης καύσης, σχετικής υπομονής, δανεικής θεματολογίας και στυλιζαρισμένης σκηνοθεσίας: ο Οζ Πέρκινς που το υπογράφει μπορεί να φαίνεται ήσυχος αλλά έχει λοξά πράγματα στο μυαλό του, όσο παράξενα είναι τα πλάνα των προσώπων και του αγνώστου περιεχομένου σπιτιού που τα φιλοξενεί, αλλά συνήθως τα βλέπουμε από στραβές γωνίες και αινιγματικά πλάνα. Ο γενικά αφηρημένος Μάλκολμ και η κάπως καχύποπτη, νευρική Λιζ περνούν εκεί το Σαββατοκύριακο για να γιορτάσουν την πρώτη επέτειο του δεσμού τους. Ο εξάδελφος του Μάλκολμ τούς επισκέπτεται, μαζί με τη φίλη του που δεν μιλάει αγγλικά και σύντομα θα εξαφανιστεί βίαια από το κάδρο, χωρίς πολλές εξηγήσεις. Στην απουσία του Μάλκ..."

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

"Δεν ανήκει ακριβώς στην κατηγορία των θρίλερ που έχουν μια κεντρική αλληγορική ιδέα και την αφήνουν στο τραπέζι για μιάμιση ώρα. Αν μη τι άλλο υπάρχουν πολλές επιφανειακές ιδέες εδώ, μισοψημένες και παρατημένες σα να επρόκειτο για πρώιμο draft προς μελλοντική επεξεργασία: καταπίεση της πατριαρχίας, την κυκλική φύση της διαγενεακής βίας, την τοξικότητα και τον έλεγχο στις σχέσεις. Το πρόβλημα είναι πως τίποτα δεν βρίσκει ουσιωδώς χώρο στην ταινία, η οποία μοιάζει να εφευρίσκει απλώς τρόπους για να μείνει ακίνητη σε ένα σημείο, σκοτώνοντας χρόνο μέχρι να φτάσει η δραματική λύση (και αποκάλυψη, υποθέτω) του φινάλε. Ο Όζγκουντ Πέρκινς έκλεψε ωραία και τίμια Φίντσερ, Κιούμπρικ, “Σιωπή των Αμνών” ..."