The Ugly Stepsister (2025)

Οι Έλληνες κριτικοί εστιάζουν στην ανατρεπτική προσέγγιση ενός κλασικού παραμυθιού και την εξερεύνηση της κοινωνικής εμμονής με την εξωτερική εμφάνιση, χρησιμοποιώντας στοιχεία σωματικού τρόμου και σάτιρας. Αν και αναγνωρίζεται η σατιρική διάσταση, υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για την αποτελεσματικότητα της εκτέλεσης. Μέσος όρος: 5.3/10 από 2 κριτικές.

Στη «Σταχτοπούτα με το Άσχημο Πρόσωπο», η Emilie Blichfeldt επιχειρεί μια οξεία, σύγχρονη κριτική στα πρότυπα ομορφιάς και τις οικογενειακές αντιζηλίες, αξιοποιώντας μια λιτή, συχνά κλειστοφοβική Σκανδιναβική αισθητική. Η Lea Myren προσφέρει μια καθηλωτική, βαθιά εσωτερικευμένη ερμηνεία, αποδίδοντας με μαεστρία την αδιόρατη πικρία και την αυτοαπαξίωση της πρωταγωνίστριας. Από κινηματογραφικής άποψης, η ταινία διαπρέπει στην αξιοποίηση των σβησμένων χρωμάτων και της ακριβούς σύνθεσης, προκειμένου να τονίσει την κοινωνική απομόνωση. Ωστόσο, το έργο δυσκολεύεται να αντέξει το βάρος των δικών του θεματικών φιλοδοξιών. Ο ρυθμός είναι εκνευριστικά άνισος, με σημαντική βραδύτητα στο δεύτερο μέρος, καθώς το σενάριο βασίζεται υπερβολικά σε διαλόγους-επιμύθια, παρά σε οπτική αφήγηση. Παρόλο που η διανοητική ανατροπή του κλασικού μοτίβου είναι ελκυστική, η εκτέλεση μοιάζει περιστασιακά υπερβολικά στυλιζαρισμένη και συναισθηματικά ψυχρή, εμποδίζοντας μια γνήσια σύνδεση με τις εσωτερικές μάχες των χαρακτήρων. Πρόκειται για μια οπτικά εντυπωσιακή ταινία, η οποία όμως υπονομεύεται από τη δική της σκόπιμη σοβαρότητα.