The Dreamers (2003)

Οι κριτικοί εστιάζουν κυρίως στην έντονη ερωτική διάσταση του έργου, στην κινηματογραφοφιλική του προσέγγιση και στην ενηλικίωση των χαρακτήρων με φόντο το Παρίσι του Μάη του '68. Υπάρχει κοινός τόπος στην αναγνώριση του ερεθιστικού του χαρακτήρα και της καλλιτεχνικής του αξίας, αν και ορισμένοι επισημαίνουν την επιφανειακότητα της πολιτικής του διάστασης. Μέσος όρος: 8.3/10 από 3 κριτικές.

Το προκλητικό έργο του Μπερτολούτσι, από τα ύστερα στάδια της καριέρας του, παραθέτει αριστοτεχνικά τον μεθυστικό, απομονωμένο κόσμο της σινεφιλίας με την σεισμική πολιτική αναταραχή του Παρισιού τον Μάιο του 1968. Η ταινία είναι οπτικά πολυτελής, χρησιμοποιώντας πλούσια, οικεία κοντινά πλάνα και ένα υποβλητικό soundtrack της εποχής, αποτυπώνοντας με εξαιρετική δεξιοτεχνία την μεθυστική ενέργεια της νιότης και τον ιδεολογικό ζήλο. Η μαγνητική, ντεμπούτο ερμηνεία της Εύας Γκρην δίνει σταθερότητα στο ασταθές κεντρικό τρίο, του οποίου οι στιλιζαρισμένοι συναισθηματικοί αγώνες λειτουργούν ως μεταφορά για την αυτο-απορρόφηση των νέων. Ενώ η ταινία υπερέχει στην ατμόσφαιρα και την πνευματική πρόκληση, η αφήγησή της συχνά δίνει προτεραιότητα στην αισθητική ευχαρίστηση έναντι της γνήσιμης ανάπτυξης χαρακτήρων, οδηγώντας σε στιγμές όπου η σεξουαλική πολιτική μοιάζει περισσότερο εντυπωσιακή παρά πραγματικά βαθιά. Παραμένει ένας ζωντανός, αν και περιστασιακά αυτο-συνειδητός, στοχασμός πάνω στην τέχνη, την επανάσταση και την επώδυνη μετάβαση από τον ιδεαλισμό στην πραγματικότητα, επιτυγχάνοντας μια δυνατή διάθεση παρά την αφηγηματική της αστάθεια.