Sinners (2025)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Το 2012 ο 26χρονοςΡάιαν Κούγκλερξεκίνησε τα γυρίσματα της πρώτης του ταινίας, βασισμένης σε ένα αληθινό περιστατικό αστυνομικής βίας. Λίγους μήνες αργότερα το κόστους 900.000 δολαρίων"Μια Στάση Πριν το Τέλος"σάρωσε τα βραβεία στο φεστιβάλ του Σάντανς και του άνοιξε την πόρτα για τη χολιγουντιανή καταξίωση. Κι αυτός την αγκάλιασε πρώτα ανανεώνοντας τον πυγμαχικό μύθο του Ρόκι Μπαλμπόα με το"Κριντ: Η Γέννηση Ενός Θρύλου"και κατόπιν μετατρέποντας τον πρώτο Αφρικανό υπερήρωα σε οσκαρικό(!) Μίδα των ταμείων("Black Panther" και "Black Panther: Wakanda Forever").Έτσι, 13 χρόνια μετά το ταπεινό, καταγγελτικό και γυρισμένο σε 16mm ξεκίνημά του, υπογράφει τώρα μια ταινία τρόμου (και όχι μόνο) κόστους ..."

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

"Πρόκειται για ένα απολύτως ορίτζιναλ φιλμ τρόμου και πάθους (παρά τα δάνεια και το φόρο τιμής στους genre πατεράδες του, όπως τον μέγιστο Τζον Κάρπεντερ) που όμως, προς τιμήν του, δεν έρχεται με κανένα απολύτως άγχος να επανεφεύρει τους κανόνες, ή να επανασυστήσει την βαμπιρική μυθολογία και εικονογραφία. Αυτό όμως δε σημαίνει πως οτιδήποτε στην ταινία μοιάζει με αναμάσημα – αν μη τι άλλο ισχύει το αντίθετο, καθώς η ταινία του Κούγκλερ καταφέρνει να αποφύγει τη μεγαλύτερη πληγή του σύγχρονου σινεμά τρόμου: Την συχνά ανυπόφορη κυριολεξία της αλληγορίας του, ή ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης που μετατρέπεται σε (πολύ ισχνό, αφηγηματικά) πρώτο. Η ιστορία μας μεταφέρει στον αμερικάνικο Νότο του 19..."

LiFO Team

"Όπως μια ολόκληρη γενιά λευκών συγγραφέων, από τον Φιτζέραλντ ως τον Ντος Πάσος, προσπάθησε να κατακτήσει τον Όλυμπο της λογοτεχνίας στην απόπειρά τους να φιλοτεχνήσουν το περίφημο Great American Novel, αντίστοιχα η νεότερη φουρνιά Aφροαμερικανών σκηνοθετών καταπιάνεται με ταινίες που μοιάζουν περισσότερο με συνθέσεις ειδών και ιδεών. Ο Μπάρι Τζένκινς έχει ξεκαθαρίσει πως δεν τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο κινηματογραφικά πέρα από το χρονικό της black experience, και στην πράξη δείχνει να το εννοεί σε κάθε του βήμα, ακόμη και με τον Μουφάσα και τα προβλήματά του. Ο Τζόρνταν Πιλ, επίσης, καταγράφει την πολύπαθη κουλτούρα που τον αφορά φυλετικά, με αποκορύφωμα το υπερφιλόδοξο Ούτε καν (Nope), μια ..."