Longlegs (2024)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Longlegs" είναι ένα αποτελεσματικό θρίλερ τρόμου που χειρίζεται με άνεση τους κώδικες του είδους. Η ταινία δημιουργεί μια άβολη ανατριχίλα, εμβαθύνοντας στο βάρος του διαγενεακού τραύματος, ενώ η πρωταγωνίστρια έρχεται αντιμέτωπη με τα δικά της παρελθόντα βιώματα στην προσπάθειά της να διαλευκάνει μια σειρά δολοφονιών.

Το *Longlegs* του Osgood Perkins απέχει πολύ από την τυπική αστυνομική διαδικασία για εντοπισμό κατά συρροή δολοφόνου, όντας περισσότερο μια άσκηση σε καταπιεστική, ασφυκτική ατμόσφαιρα, που αντλεί έμπνευση από την αισθητική της δεκαετίας του '70 και τον τελετουργικό τρόμο του κινηματογράφου Giallo. Η ταινία διακρίνεται για τον σχολαστικό, σχεδόν υπνωτικό ρυθμό της και μια βαθιά ανησυχητική οπτική γλώσσα, που χαρακτηρίζεται από κοκκώδεις υφές και ισχυρό κορεσμό χρωμάτων. Η Maika Monroe αποτελεί την αγκυροβόλη της αφήγησης με μια συναρπαστικά στοιχειωμένη ερμηνεία, διασχίζοντας θέματα κληρονομικού τραύματος και ύπουλου κακού. Ωστόσο, η αφοσίωση στην ατμόσφαιρα συχνά θυσιάζει την αφηγηματική ορμή· οι μηχανισμοί της πλοκής είναι συχνά αδύναμοι, και η σκόπιμη αμφισημία γύρω από τον ομώνυμο δολοφόνο μοιάζει περισσότερο με στιλιστική αποφυγή παρά με βαθιά διορατικότητα. Παρόλο που είναι αριστοτεχνικά δομημένο ηχητικά και κινηματογραφικά, το έργο τελικά προτιμά την αισθητική εμβύθιση έναντι μιας συνεκτικής θεματικής εμβάθυνσης, αφήνοντας το κοινό παγωμένο, αλλά ίσως αφηγηματικά λιμοκτονούν.