Dead Presidents (1995)

Τα "Dead Presidents" των αδελφών Hughes συνιστούν μια οπτικά φορτισμένη, φιλόδοξη εξέταση της μετα-Βιετναμικής απογοήτευσης και της διαβρωτικής φύσης του αμερικανικού ονείρου, προσεγγισμένη μέσα από ένα σκληροτράχηλο αστικό πρίσμα. Η κύρια δύναμή τους έγκειται στο κινητικό τους στυλ και στο ισχυρό θεματικό τους βάρος, αποτυπώνοντας ιδιαίτερα το ψυχικό τραύμα που βίωναν οι βετεράνοι κατά την επιστροφή τους στην οικονομική εξαθλίωση. Ωστόσο, η ταινία υποφέρει από δομική αποσπασματικότητα· οι τρεις διακριτές πράξεις της – δράμα ενηλικίωσης, βάναυση πολεμική ακολουθία και στυλιζαρισμένο θρίλερ ληστείας – δεν συνενώνονται ποτέ πλήρως σε μια ενιαία αφήγηση. Ενώ ο Larenz Tate προσφέρει μια συναρπαστική κεντρική ερμηνεία, ο αλλοπρόσαλλος ρυθμός και οι αλλαγές στο είδος υπονομεύουν τον παρατεταμένο συναισθηματικό ρεαλισμό που είναι απαραίτητος για ένα τόσο βαρυσήμαντο κοινωνικό σχόλιο. Παραμένει ένα στιλάτο, αν και τελικά άνισο, υβρίδιο ειδών που θυσιάζει τη βαθιά ανάπτυξη των χαρακτήρων για το σπλαχνικό θέαμα στην τελική του πράξη.