Midnight Express (1978)

Το *Midnight Express* αναγνωρίζεται ως ένα δραματικό ορόσημο του είδους των φυλακών, επαινεμένο για τον ωμό ρεαλισμό και την κλειστοφοβική του ένταση που σοκάρισε το κοινό της εποχής του. Παρά την αδιαμφισβήτητη αφηγηματική του δύναμη και την ασφυκτική του ατμόσφαιρα που παραμένουν ζωντανές, κάποιοι κριτικοί επισημαίνουν ότι σήμερα μοιάζει υπερδραματοποιημένο και κατά στιγμές συναισθηματικά εκβιαστικό.

Το δραματικό φιλμ του Άλαν Πάρκερ, παραγωγής 1978, αποτελεί μια διδασκαλία στην ωμή ένταση, καθοδηγούμενο από την ατόφια, αφοσιωμένη ερμηνεία του Μπραντ Ντέιβις και ενισχυμένο σημαντικά από την πρωτοποριακή, ηλεκτρισμένη μουσική του Τζόρτζιο Μορόντερ. Το βραβευμένο με Όσκαρ σενάριο του Όλιβερ Στόουν μεταφέρει αποτελεσματικά τον τρόμο της πολιτισμικής αλλοτρίωσης και του θεσμικού σαδισμού σε έναν κλειστοφοβικό, κινητικό εφιάλτη. Ωστόσο, η σημαντική δραματική δύναμη της ταινίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το διαβόητο ελάττωμά της: μια διάχυτη, συχνά απλοϊκή ξενοφοβία που μετατρέπει περίπλοκες γεωπολιτικές δυναμικές σε καρικατουρίστικη κακοβουλία. Ενώ η ένταση και το σκληρό οπτικό στυλ αποτελούν αδιαμφισβήτητα επιτεύγματα στην οικοδόμηση της αγωνίας, η αφήγηση τελικά θυσιάζει τη χροιά για υστερικό μελόδραμα, ιδιαίτερα στην αμφιλεγόμενη τελευταία πράξη της, υπονομεύοντας τον ισχυρισμό της για αμόλυντο ρεαλισμό και αφήνοντας μια επίμονη αίσθηση δραματικής εκμετάλλευσης αντί για βαθιά αλήθεια.