Shutter Island (2010)

Το "Shutter Island" στέκεται ως μια τεχνικά άψογη, αν και κατά καιρούς υπερβολική, άσκηση ψυχολογικής παράνοιας από τον Μάρτιν Σκορτσέζε. Η καταπιεστική κινηματογράφηση του Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον και ο γοτθικός σχεδιασμός παραγωγής του Ντάντε Φερέτι αναδημιουργούν αριστοτεχνικά τον απομονωμένο τρόμο του Ασύλου Ashecliffe, καθιστώντας το ίδιο το νησί έναν ισχυρό χαρακτήρα. Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο προσφέρει μια σθεναρά αφοσιωμένη ερμηνεία ως ο ταραγμένος Ομοσπονδιακός Αξιωματικός που παλεύει με τις μεταβαλλόμενες πραγματικότητες και το καταπιεσμένο τραύμα. Ωστόσο, η εξάρτηση της ταινίας από την κεντρική ανατροπή της πλοκής, ενώ είναι δομικά στέρεη, ωθεί ενίοτε τον ψυχολογικό τρόμο στο πεδίο του μελοδραματικού pulp, μειώνοντας τη συναισθηματική απήχηση της τελικής αποκάλυψης. Ενώ αναμφισβήτητα αριστουργηματική στη δημιουργία ατμόσφαιρας και έντασης —ένα αληθινό νεο-νουάρ θρίλερ— της λείπει η πολυεπίπεδη θεματική πολυπλοκότητα που χαρακτηρίζει τα αδιαμφισβήτητα αριστουργήματα του Σκορτσέζε, τοποθετώντας την στην κατηγορία του ανώτερου σινεμά του είδους, παρά ως μια βαθιά καλλιτεχνική δήλωση.