Public Enemies (2009)

Η βουτιά του Μάικλ Μαν στον κόσμο των γκάνγκστερ της εποχής της Μεγάλης Ύφεσης αποτελεί αισθητικά διχαστική εμπειρία. Η χρήση της πρώιμης ψηφιακής βιντεοσκόπησης υψηλής ευκρίνειας προσδίδει μια απότομη αίσθηση αμεσότητας, η οποία, ευτυχώς ή δυστυχώς, θυσιάζει ενίοτε την κινηματογραφική ζεστασιά στον βωμό του ακατέργαστου ρεαλισμού. Ο Τζόνι Ντεπ ενσαρκώνει έναν πειστικά χαρισματικό, πλην όμως στοιχειωμένο, Τζον Ντίλιντζερ, αποτυπώνοντας τη φευγαλέα φήμη του παράνομου προτού η ομοσπονδιακή αστυνόμευση αποκτήσει οργανωμένη δομή. Ενώ οι διαδικαστικές σκηνές δράσης – ιδίως οι σχολαστικά σκηνοθετημένες ληστείες τραπεζών – είναι σφιχτές και εκτελεσμένες με μαεστρία, η ευρύχωρη αφήγηση δυσκολεύεται να ενσωματώσει πλήρως την ψυχρή καταδίωξη από τον Μέλβιν Πέρβις του Κρίστιαν Μπέιλ με τον κεντρικό, ελλιπώς ανεπτυγμένο, έρωτα. Η ταινία υπερέχει ως σχόλιο στην επαγγελματική δράση και στο τέλος της εξιδανικευμένης εγκληματικής εποχής, όμως ο σκόπιμα αργός ρυθμός της και οι άψυχες εικόνες της συχνά εμποδίζουν την ουσιαστική συναισθηματική απήχηση, με αποτέλεσμα να προκαλεί την αίσθηση διακοπτόμενης ιδιοφυΐας παρά απόλυτης συνοχής.