Macbeth (1971)

Οι κριτικοί εστιάζουν στην προσωπική κινηματογραφική προσέγγιση του Γουέλς, στην ατμόσφαιρα που δημιουργείται και στις συνθήκες παραγωγής. Σημειώνεται η επιτυχία του εγχειρήματος παρά τις δυσκολίες. Μέσος όρος: 8.5/10 από 1 κριτική.

Η μεταφορά του "Μακμπέθ" στη μεγάλη οθόνη από τον Πολάνσκι το 1971 παραμένει ένα ωμό, ανατριχιαστικό αριστούργημα μεσαιωνικής βαρβαρότητας και πολιτικού κυνισμού. Απορρίπτοντας την θεατρικότητα υπέρ του σπλαχνικού ρεαλισμού, η ταινία διαπρέπει στην απεικόνιση του σκωτσέζικου τοπίου και της διάχυτης βρωμιάς της εξουσίας, στοιχεία που αποτυπώνονται υπέροχα από την κινηματογράφηση του Gil Taylor. Ο Jon Finch προσφέρει μια ωμή, βασανισμένη ερμηνεία, ενσαρκώνοντας την ραγδαία κάθοδο στην παρανοϊκή τυραννία. Ωστόσο, η αδιάκοπη μελαγχολία της ταινίας και η αλύγιστη εστίαση στη γραφική βία –ιδιαίτερα η τραγωδία των Μακντάφ– μπορούν να φαντάζουν υπερβολικές, επισκιάζοντας κάποιες φορές την λεπτότητα της γλώσσας του Σαίξπηρ. Ενώ η φυσιοκρατική προσέγγιση αφαιρεί μεγάλο μέρος της παραδοσιακής ποίησης του έργου, ενισχύει πανίσχυρα τα θέματα της κυκλικής βίας και της διαφθοράς που επιφέρει η φιλοδοξία, ολοκληρώνοντας με έναν βαθιά μηδενιστικό επίλογο που σφραγίζει την άβολη ισχύ της.