Paper Moon (1973)

Το «Paper Moon» του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, ένα οδοιπορικό στην εποχή της Μεγάλης Ύφεσης, αποτελεί έναν αριστοτεχνικά αποδοσμένο φόρο τιμής στην αμερικανική λαϊκή κουλτούρα και στην κωμωδία screwball της δεκαετίας του ’30. Η επιλογή της κινηματογράφησης σε ασπρόμαυρο υψηλής αντίθεσης από τον Λάζλο Κόβατς είναι ιδιοφυής, δημιουργώντας ακαριαία μια ατμόσφαιρα αχρόνητη και σκληροτράχηλη, που αναδεικνύει την απλή πλοκή περί απατεώνων. Η αδιαμφισβήτητη δύναμη της ταινίας έγκειται στην ηλεκτρισμένη, αυτοσχέδια χημεία μεταξύ των Ο'Νιλ, με ιδιαίτερη αναφορά στο πρώτο, προικισμένο ντεμπούτο της Τέιτουμ, βραβευμένο με Όσκαρ, η οποία εδραιώνει την ισορροπία της ταινίας μεταξύ κυνισμού και απροσδόκητης ζεστασιάς. Ωστόσο, η αφοσίωση του Μπογκντάνοβιτς στο παστίς, μερικές φορές, τείνει προς την μίμηση παρά προς την καινοτομία, και η επεισοδιακή δομή παρουσιάζει κάποιες φορές ανισορροπίες. Παρόλο που η Μάντλιν Καν προσφέρει αξιομνημόνευτη κωμική ανακούφιση, η δευτερεύουσα ιστορία της, με την κυρία Τρίξι Ντιλάιτ, διαταράσσει ελαφρώς τον σφιχτό ρυθμό του ταξιδιού του βασικού διδύμου. Παρά τις εν λόγω μικρές δομικές υφέσεις, η ταινία παραμένει μια ευφυής, σπιρτόζικη εξερεύνηση της «εύρετης» οικογένειας εν μέσω οικονομικής απόγνωσης.