Never Say Never (2023)

Η επιστροφή του Wang Baoqiang στη σκηνοθεσία με το *Never Say Never* αποτελεί ένα ειλικρινές και συναισθηματικά φορτισμένο αθλητικό δράμα, που αναβαθμίζει σημαντικά την καλλιτεχνική του υπόσταση. Η ταινία επιτυγχάνει κυρίως μέσω της αφοσιωμένης απεικόνισης των αγροτικών δυσκολιών και της αιχμηρής αυθεντικότητας της χορογραφίας των αγώνων MMA, ιδιαίτερα εκείνων που περιλαμβάνουν νεαρούς, μη επαγγελματίες ηθοποιούς. Ο ίδιος ο Wang προσφέρει μια προσγειωμένη ερμηνεία, προσδίδοντας αξιοπιστία στον αντισυμβατικό αρχέτυπο του μέντορα. Ωστόσο, η ταινία συχνά υπακούει υπερβολικά αυστηρά στις καθιερωμένες συμβάσεις του εμπνευσμένου είδους, οδηγώντας σε προβλεψιμότητα δομής και σε μια σκηνοθετική εξάρτηση από ακαθόριστο, άλλοτε βαρύ μελοδραματισμό. Ενώ η απεικόνιση της φτώχειας και η επιδίωξη απεγνωσμένης ελπίδας αποδίδονται πειστικά με αδρό ρεαλισμό, η κινηματογραφική γλώσσα σπάνια υπερβαίνει τη λειτουργική επάρκεια, εμποδίζοντας την ταινία από το να επιτύχει πραγματική στιλιστική διάκριση ή βαθύ αφηγηματικό βάθος. Είναι καρδιακό και εντυπωσιακό, αλλά τελικά περιορισμένο από τα κλισέ του είδους.