
Once Upon My Mother (2025)
✦ MovieFy AI
"Μελαγχολικό κοινωνικό ρεαλιστικό δράμα"
IMDb:
Ψήφοι:
802
⏱
1ω 42λ
✦ Κριτικοί κινηματογράφου
✦ AI Ανάλυση Ειδών
Δράμα
55%
Κωμωδία
25%
Οικογενειακή
15%
Nostalgia
5%
Η Ετυμηγορία των Ελλήνων Κριτικών
Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Once Upon My Mother" διαθέτει χαριτωμένες στιγμές και παιχνιδιάρικο χιούμορ, όμως πάσχει από έλλειψη συνοχής. Το βιογραφικό δράμα αδυνατεί να βρει τον τόνο του, παραδέρνοντας ανάμεσα στην ιστορία ενηλικίωσης, τη νοσταλγία και το μελόδραμα, και αφήνοντας ανεκμετάλλευτες τις δυνατότητες της πλοκής της.
1963: Η πολύτεκνη Esther φέρνει στον κόσµο τον Roland, που γεννιέται µε στρεβλοποδία και µεγαλώνοντας δεν µπορεί να σταθεί όρθιος. Ενάντια στις πεποιθήσεις όλων γύρω της, η Esther υπόσχεται στον γιο της ότι θα περπατήσει και ότι θα ζήσει µια υπέροχη ζωή. Από εκεί και έπειτα, η Esther δεν θα πάψει ποτέ να κάνει ό,τι µπορεί για να κρατήσει την υπόσχεσή της. Μέσα από δεκαετίες γεµάτες δοκιµασίες και θαύµατα, η ταινία αφηγείται µια αληθινή, συγκινητική και αστεία ιστορία, και µας αποκαλύπτει ένα απίθανο πεπρωµένο και τη µεγαλύτερη αγάπη από όλες : την αγάπη µιας µητέρας για το παιδί της.
🤖 AI Film Analyst Insight
"Η ταινία "Μια φορά κι έναν καιρό, η μητέρα μου" του Κεν Σκοτ επωφελείται σημαντικά από την ωμή συναισθηματική χημεία μεταξύ της Λεϊλά Μπεκτί και του Τζόναθαν Κοέν, των οποίων οι ερμηνείες κατορθώνουν να δώσουν υπόσταση στην συχνά υπερβολικά γλυκερή εξερεύνηση του κληρονομημένου τραύματος και της οικογενειακής μυθοπλασίας. Η ταινία είναι ουσιαστικά μια συγκινητική μελέτη χαρακτήρων, αποτυπώνοντας αποτελεσματικά τη δύσκολη διαδικασία συμφιλίωσης της εξιδανικευμένης εικόνας ενός γονέα με την ατελή του πραγματικότητα. Ωστόσο, η σκηνοθεσία του Σκοτ είναι απογοητευτικά συμβατική· η οπτική γλώσσα είναι επίπεδη και άτολμη, θυμίζοντας συχνά μια τηλεοπτική παραγωγή υψηλής ποιότητας παρά κινηματογραφική αφήγηση. Παρόλο που το θεματικό βάρος της μνήμης και της συγχώρεσης αντηχεί βαθιά, η αφηγηματική δομή βασίζεται σε υπερβολικά βολικά φλας μπακ που μειώνουν την λεπτότητα που απαιτεί η κεντρική σχέση. Πρόκειται για ένα ειλικρινές, αν και δραματικά αδρανές, έργο του γαλλικού οικογενειακού σινεμά που δίνει προτεραιότητα στη συναισθηματική φόρτιση έναντι της στιλιστικής αυστηρότητας."
✍️ Κριτικές