Roma (1972)

Το «Ρώμη» του Φελίνι δεν είναι τόσο μια αφηγηματική ταινία όσο ένα εκθαμβωτικό, χαοτικό άλμπουμ αναμνήσεων και αστικής παρατήρησης. Λειτουργεί ως ένα καλειδοσκοπικό, ημι-αυτοβιογραφικό αφιέρωμα στην Αιώνια Πόλη, αναμειγνύοντας ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό με την υπογραφή του σκηνοθέτη, τη σουρεαλιστική μεγαλοπρέπεια και την μπαρόκ υπερβολή. Η δομική αδυναμία της ταινίας έγκειται στον άκρως επεισοδιακό και αυτό-θαυμαζόμενο χαρακτήρα της· ενώ σκηνές όπως η υπόγεια ανακάλυψη νωπογραφιών ή η παραληρηματικά σατιρική επίδειξη εκκλησιαστικής μόδας αποτελούν εκπληκτικά παραδείγματα οπτικής εφευρετικότητας, η συνολική συνοχή υφίσταται από την αυτοαναφορική της αποσπασματικότητα. Παρ' όλα αυτά, η ταινία στέκεται ως ένα ζωντανό, συχνά χυδαίο, και εντελώς μοναδικό κινηματογραφικό δοκίμιο, πλούσιο σε πολιτισμική σάτιρα και μνημειακή σκηνογραφία, αν και ο ακανόνιστος ρυθμός της απαιτεί υπομονή από τον θεατή.