Appendage (2023)

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Άννας Ζλόκοβιτς χρησιμοποιεί με επιτυχία τα τροπάρια του body horror για να εξερευνήσει την εσωτερικευμένη αγωνία και τη διαβρωτική φύση της αμφιβολίας. Η ταινία είναι στιλιστικά σίγουρη, αξιοποιώντας έναν ζωντανό, συχνά γκροτέσκο σχεδιασμό παραγωγής που ασκεί οξεία κριτική στην πρόσοψη του σύγχρονου τελειομανισμού και της κουλτούρας ευεξίας. Η Χάντλεϊ Ρόμπινσον στηρίζει την αφήγηση με μια συναρπαστική ερμηνεία μιας γυναίκας που κυριολεκτικά εκδηλώνει την εσωτερική της κριτική φωνή. Ωστόσο, το «Appendage» δυσκολεύεται σημαντικά με την αφηγηματική ορμή· η ισχυρή κεντρική μεταφορά – το ομώνυμο πλάσμα που αντιπροσωπεύει την αυτοαπαξίωση – γίνεται υπερβολικά κυριολεκτική και διδακτική στο δεύτερο μισό, αμβλύνοντας τον ψυχολογικό τρόμο που αρχικά είχε δημιουργήσει. Ενώ είναι οπτικά εφευρετική και εννοιολογικά τολμηρή, η εκτέλεση συχνά μοιάζει άνιση, με αποτέλεσμα ένα ενδιαφέρον αλλά δομικά ατελές horror-satire που στερείται την απαραίτητη λεπτότητα για να υπερβεί τους συμβατικούς κανόνες του είδους.