The Last Time We Were Children

The Last Time We Were Children (2023)

✦ MovieFy AI

"Μελαγχολικό κοινωνικό δράμα για χαμένη αθωότητα"

IMDb:

⭐ 6.7

Ψήφοι:

925

⏱

1ω 46λ

✦ Κριτικοί κινηματογράφου

7.1

🎬 Σκηνοθεσία:

Claudio Bisio

🌟 Πρωταγωνιστούν:

Alessio Di Domenicantonio • Vincenzo Sebastiani • Carlotta De Leonardis

✦ AI Ανάλυση Ειδών

Δράμα

45%

Πολεμική

30%

Ιστορική

15%

Ενηλικίωσης

10%

Rome, summer 1943. Four children play war while the bombs of real war explode around them. Italo is the rich son of the Federal, Cosimo has his father in confinement and an atavistic hunger, Vanda is an orphan and a believer, Riccardo comes from a wealthy Jewish family. They are different but they don't know it and between them "the greatest friendship in the world" is born, impervious to the divisions of history that bloodies Europe. But on October 16 the Jewish boy is taken away by the Germans together with over a thousand people from the Ghetto. Thanks to Italo's father Federale, the three friends believe they know where he is and, to honor the "spit pact", decide to leave in secret to convince the Germans to free their friend. Yet another imaginative mission becomes reality, the three children travel alone in an Italy exhausted by war, among disbanded soldiers, deserters, occupying German troops, exhausted and hungry populations.

🤖 AI Film Analyst Insight

AI REVIEW
⭐ 7.1/10

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Claudio Bisio εξερευνά το ευαίσθητο τοπίο της παιδικής αθωότητας που συγκρούεται με τις φρίκες της Ιταλίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η δύναμη της ταινίας έγκειται ακριβώς στη χημεία και την συγκινητική ευαλωτότητα των νεαρών ηθοποιών, ιδίως καθώς ενσαρκώνουν την τραγική διάλυση της πίστης υπό ιδεολογική πίεση. Ο Bisio επιλέγει μια παραδοσιακή, βαθιά συναισθηματική προσέγγιση, η οποία μεγιστοποιεί αποτελεσματικά την συναισθηματική απήχηση, αλλά κατά περιόδους παρασύρεται σε αφηγηματική προβλεψιμότητα, βασιζόμενη σε μεγάλο βαθμό σε καθιερωμένα μοτίβα των παιδικών πολεμικών δραμάτων. Το οπτικό στυλ είναι ικανό και ειλικρινές, αλλά σπάνια υπερβαίνει το λειτουργικό, στερούμενο της διακριτής κινηματογραφικής φωνής που θα το ανέβαζε πέρα από έναν αξιοσέβαστο ιστορικό απολογισμό. Ενώ επιτυγχάνει ως μια ειλικρινής στοχαστική ενατένιση για τη φιλία και το καταστροφικό κόστος της ιστορικής προκατάληψης, η τυπική του εκτέλεση εμποδίζει την επίτευξη πραγματικής κινηματογραφικής διάκρισης.

Αξιολόγησε την ταινία