Quantum of Solace (2008)

Το «Quantum of Solace» επιχειρεί μια ωμή, άμεση συνέχεια του συναισθηματικού τραύματος του Μποντ μετά τον θάνατο της Βέσπερ Λιντ, προκρίνοντας την ενστικτώδη εκδίκηση έναντι της παραδοσιακής φινέτσας της κατασκοπείας. Ο σκηνοθέτης Μαρκ Φόρστερ υιοθετεί το κινητικό, επιδρασμένο από τον «Μπορν» στυλ, με αποτέλεσμα ορισμένες αξιόλογες σκηνές, με κορυφαία την εκπληκτική αντιπαράθεση στην όπερα, η οποία αξιοποιεί αριστοτεχνικά τον σχεδιασμό του ήχου. Ωστόσο, η ταινία υστερεί κριτικά λόγω της απότομης, υπερβολικά μονταρισμένης χορογραφίας δράσης, η οποία συχνά θυσιάζει τη χωρική σαφήνεια για την ταχύτητα, καθιστώντας τις κύριες σκηνές οπτικά ασυνάρτητες. Η αφήγηση, ατελής λόγω της απεργίας των Σεναριογράφων, δυσκολεύεται να ορίσει τον κεντρικό κακό, τον Ντόμινικ Γκριν, ή τη σκιώδη οργάνωση Κβάντουμ, αφήνοντας την πολιτική ίντριγκα να μοιάζει κενή και βιαστική. Ενώ ο Ντάνιελ Κρεγκ παραμένει συναρπαστικός ως ο συναισθηματικά διαταραγμένος πράκτορας, η ταινία μοιάζει δομικά ημιτελής, υποβαθμίζοντας την υπόσχεση που έθεσε ο ανώτερος προκάτοχός της.