Thanksgiving (2023)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Thanksgiving" του Ιλάι Ροθ απογοητεύει, καθώς χαρακτηρίζεται ως ένα φιλμ κακογουστιάς που συγχέει τον σαρκασμό με τον κυνικό σαδισμό. Ενώ επιχειρεί ένα δήθεν αντικαπιταλιστικό σχόλιο, υποφέρει από σεναριακές αδυναμίες, ανεπαρκές σασπένς και ρηχούς χαρακτήρες, μην καταφέρνοντας να προσφέρει μια αξιομνημόνευτη ταινία τρόμου.

Η πολυαναμενόμενη ταινία τρόμου με θέμα τις γιορτές, από τον Eli Roth, εκπληρώνει τελικά την υπόσχεση του αρχικού trailer του *Grindhouse*, προσφέροντας ένα εκρηκτικό μείγμα φρικιαστικών πρακτικών εφέ και κυνικού χιούμορ. Φωτογραφικά, η ταινία υιοθετεί μια χυδαία αισθητική, αποτυπώνοντας αποτελεσματικά το πνεύμα του κινηματογράφου του τέλους της δεκαετίας του '80, ενώ ανανεώνει τη βία για τα σύγχρονα αισθητήρια. Η μεγαλύτερη δύναμή της έγκειται στις εφευρετικές και συχνά σκοτεινά κωμικές σκηνές, οι οποίες εξασφαλίζουν έναν αμείωτο, γρήγορο ρυθμό. Ωστόσο, η ταινία θυσιάζει την ουσιαστική δουλειά στους χαρακτήρες για χάρη του αριθμού των θυμάτων, καθιστώντας τους σχεδόν αναλώσιμους, και το κεντρικό μυστήριο του "ποιος το έκανε" είναι οδυνηρά προβλέψιμο. Παρόλο που ο Roth επιχειρεί κάποια επιφανειακά σχόλια για τον απερίσκεπτο καταναλωτισμό και τον εικονικό κυνισμό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αυτά τα θέματα παραμένουν ατελή, λειτουργώντας κυρίως ως αχνές δικαιολογίες για τη σφαγή παρά ως βαθιές εξερευνήσεις. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό δείγμα στιλιζαρισμένης "schlock" ταινίας, που σπάνια ξεπερνά τις B-movie ρίζες της.