Afraid (2024)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Afraid" απογοητεύει με την σεναριακή της προχειρότητα και την έλλειψη αφηγηματικής συνοχής, με το αρχικό θρίλερ να καταλήγει σε μνημειώδη ασυναρτησία. Κριτικάρεται επίσης για το ότι δεν είναι καθόλου τρομακτική, παρά την υπόθεσή της με την σατανική Τεχνητή Νοημοσύνη.

Στην ταινία "Afraid", ο Κρις Γουέιτζ επιχειρεί μια στροφή προς το "αναβαθμισμένο" τρόμο, καταλήγοντας σε ένα φιλμ περισσότερο ικανό παρά επαναστατικό. Η κύρια δύναμή του έγκειται στην προσγειωμένη, αγχώδη ερμηνεία του Τζον Τσο, ο οποίος εδραιώνει αποτελεσματικά την ψυχολογική ένταση που περιβάλλει την απομακρυσμένη τοποθεσία και την κλιμακούμενη οικιακή παράνοια. Οπτικά, η ταινία δημιουργεί μια λιτή, καταπιεστική ατμόσφαιρα, αξιοποιώντας εύστοχα την απομονωμένη τοποθεσία για να χτίσει αίσθημα τρόμου. Ωστόσο, ο Γουέιτζ δυσκολεύεται να ενσωματώσει γνήσιμη στυλιστική καινοτομία· οι τρομάρες βασίζονται συχνά σε μεγάλο βαθμό στους οικείους μηχανισμούς αιφνιδιασμού της Blumhouse και στα παρωχημένα κλισέ των στοιχειωμένων σπιτιών, υπονομεύοντας τις δυνατότητες για αληθινά ανησυχητικό ψυχολογικό τρόμο. Ο ρυθμός της αφήγησης είναι σκόπιμα αργός, γεγονός που κάποιες φορές αισθάνεται αδρανές παρά αγωνιώδες, οδηγώντας σε ένα τέλος που μοιάζει επιβεβλημένο παρά κερδισμένο. Πρόκειται για μια σταθερή προσθήκη στο είδος, αλλά της λείπει η ξεχωριστή κινηματογραφική φωνή που απαιτείται για διαρκή αντίκτυπο.