Rose Hobart (1936)

Το "Rose Hobart" του Joseph Cornell παραμένει ένα κομβικό, αν και απαιτητικό, τεχνούργημα του πρωτοποριακού κινηματογράφου, που αποδεικνύει μια βαθιά επανεφεύρεση του "found footage". Αναδιατάσσοντας σχολαστικά ακολουθίες από την ταινία B "East of Borneo" και απομονώνοντας την ομώνυμη πρωταγωνίστριά της, ο Cornell δημιουργεί ένα υπνωτικό, ονειρικό κολάζ. Η δύναμη της ταινίας έγκειται στην ριζική της επανεννοιολόγηση, μεταμορφώνοντας μια μπαγιάτικη αφήγηση σε έναν διαλογισμό πάνω στην εμμονή, το κινηματογραφικό βλέμμα και την ίδια τη φύση της ψευδαίσθησης. Ωστόσο, ο σκόπιμος, σχεδόν στατικός ρυθμός και η κατακερματισμένη δομή της απαιτούν σημαντική υπομονή, δυνητικά αποξενώνοντας θεατές συνηθισμένους σε συμβατικές αφηγηματικές τροχιές. Ενώ η καλλιτεχνική της αξία στην πρωτοπορία πειραματικών τεχνικών είναι αδιαμφισβήτητη, η μοναδική εστίαση της ταινίας και η έλλειψη παραδοσιακής ανάπτυξης μπορεί να φανεί επαναλαμβανόμενη, καθιστώντας την περισσότερο μια ακαδημαϊκή μελέτη στην οπτική ποίηση και την ψυχολογική διάθεση παρά μια ευρέως ελκυστική κινηματογραφική εμπειρία. Η ιδιοφυΐα της βρίσκεται στην ήσυχη, μεταμορφωτική της δύναμη, όχι στην προσιτότητά της.