Hamlet (1996)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η σοβιετική εκδοχή του "Hamlet" από το 1964 ξεχωρίζει για την ένταση και το βάθος που δίνει στον ήρωα. Το ασπρόμαυρο και η μουσική του Σοστακόβιτς συμβάλλουν στη συγκέντρωση του θεατή στα πρόσωπα και το συναίσθημα, προσφέροντας μια δυνατή κινηματογραφική εμπειρία.

Το *Άμλετ* του Μπράνα είναι ένα κινηματογραφικό εγχείρημα μεγάλων διαστάσεων, που ξεχωρίζει πρωτίστως για την προσήλωσή του στο πλήρες θεατρικό κείμενο και την εντυπωσιακή απεικόνιση σε 70mm. Η παραγωγή μεταμορφώνει το Έλσινορ σε μια λαμπερή, χιονισμένη αυτοκρατορική αυλή, παρέχοντας ένα πλούσιο σκηνικό για ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών, με ιδιαίτερη μνεία στον εκπληκτικό Κλαύδιο του Ντέρεκ Τζέικομπι και στον σωματικά δυναμικό πρωταγωνιστή, τον ίδιο τον Μπράνα. Ενώ η φιλοδοξία να αποτυπωθεί η πλήρης ιδεολογική και συναισθηματική έκταση του έργου είναι αδιαμφισβήτητη, η τετράωρη διάρκεια της ταινίας αποδεικνύεται τόσο το καθοριστικό της χαρακτηριστικό όσο και το σημαντικότερο δομικό της αδύνατο σημείο· η κειμενική πιστότητα συχνά υπερισχύει της αναγκαίας κινηματογραφικής ορμής. Η σκηνοθεσία, αν και σε ορισμένα σημεία κλίνει προς το θεατρικό μεγαλείο, παραμένει μια μνημειώδης και οπτικά πλούσια μεταφορά, στέκοντας ως μια οριστική, αν και ενίοτε εξαντλητική, καταγραφή της τραγωδίας.