One Battle After Another (2025)

LiFO Team

"Πολύ συχνά, ο Πολ Τόμας Άντερσον ταξιδεύει στο παρελθόν, από τις αρχές του 20ού αιώνα με το Θα χυθεί αίμα και το Λονδίνο των ’50s, την Αόρατη Κλωστή και τη μεταπολεμική Καλιφόρνια του The Master ως το Λος Άντζελες και τα περίχωρά του της δεκαετίας του ’70 στο Έμφυτο Ελάττωμα και την Πίτσα Γλυκόριζα αντίστοιχα – μην ξεχνάμε το διαμάντι Boogie Nights, ένα αριστούργημα για την αχαλίνωτη καταπίεση, όπου το πορνό ήταν το ελάχιστο που πραγματευόταν. Η κλωστή που δένει τη φιλμογραφία του φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού: ήρωες ατελείς και μοναχικοί, κουβάρια στους πέντε ανέμους, ασύνδετοι με τον κοινωνικό ιστό, που σκοντάφτουν, ερωτεύονται, λαχταρούν μια καλή κουβέντα, συμπόνια ή τον έρωτα που τόσο του..."

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Από τους σπουδαιότερους εν ζωή Αμερικανούς λογοτέχνες,ο Τόμας Πίντσον ("V.", "Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας", "Ενάντια στη μέρα") έχει περιγράψει με απόλυτα (μετα)μοντέρνο, αντισυμβατικό και ανατρεπτικό αφηγηματικά τρόπο, σε οκτώ μόλις μυθιστορήματα, την ταραχώδη μεταπολεμική πραγματικότητα της χώρας του.Η πρωτοτυπία και η περίτεχνη δομή των ιστοριών του, το ιδιότυπο χιούμορ του και το ριζοσπαστικό ύφος του έχουν επηρεάσει πλήθος διάσημων συγγραφέων, από τον Γουίλιαμ Γκίμπσον και τον Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας ως τον Σάλμαν Ρούσντι και την Ελφρίντε Γιέλινεκ, με τον έντεκα φορές υποψήφιο για ΌσκαρΠολ Τόμας Άντερσον ("Μανόλια", "Θα Χυθεί Αίμα", "Αόρατη Κλωστή")να αποτελεί έναν από τους φανατικότε..."

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

"Για πολλά χρόνια τώρα έχει ενδιαφέρον να εξετάσουμε το πώς μερικοί από τους σημαντικότερους auteurs του χολιγουντιανού σινεμά φαίνεται να βρίσκουν συχνά καταφύγιο στο παρελθόν ακόμα κι όταν λένε ιστορίες που αντηχούν στο παρόν, με την ακραία περίπτωση του Ταραντίνο που πλέον «διορθώνει» ιστορικές αδικίες στο πιο πρόσφατο σκέλος της φιλμογραφίας του. Ο Πολ Τόμας Άντερσον ακόνιζε κι εκείνος την τεχνική του βουτώντας σταθερά εδώ και δύο δεκαετίες σε ιστορίες του παρελθόντος – τελευταία του σύγχρονη ιστορία ήταν το υποτιμημένο “Punch-Drunk Love” του 2002. Ήταν άραγε ένα δίχτυ ασφαλείας απέναντι στο εκρηκτικό παρόν, απέναντι σε αφηγήσεις που αναμφίβολα θα ερμηνευθούν με έναν πολύ πιο κυριολεκτικό..."