Dickson Experimental Sound Film (1894)

Το «Dickson Experimental Sound Film» προβάλλει λιγότερο ως ένα ολοκληρωμένο κινηματογραφικό έργο και περισσότερο ως μια θεμελιώδης τεχνολογική απόδειξη ιδέας. Ως το πρωιμότερο γνωστό παράδειγμα συγχρονισμένου ήχου και κινούμενων εικόνων, η ιστορική του σημασία είναι αδιαμφισβήτητη, καταγράφοντας τη γέννηση του συστήματος Kinetophone που έμελλε να φέρει επανάσταση στον κλάδο δεκαετίες αργότερα. Ωστόσο, αν κριθεί με βάση τα σύγχρονα αισθητικά ή δομικά κριτήρια, η ταινία υστερεί σημαντικά. Η ενιαία, σταθερή σύνθεση του καρέ δεν προσφέρει καμία οπτική δυναμική, και η σύντομη, αυθόρμητη ερμηνεία – με τον Ντίκσον να παίζει βιολί και δύο άνδρες να χορεύουν για λίγο – στερείται οποιασδήποτε αφηγηματικής συνοχής ή θεματικού βάθους. Παρόλο που η τεχνική του φιλοδοξία άνοιξε τον δρόμο για το μελλοντικό ηχητικό σινεμά, η αδέξια εκτέλεση, ο κακός φωτισμός και η παρεμβαλλόμενη, αρχειακή ποιότητα καθιστούν την ταινία μια αυστηρά ακαδημαϊκή περιέργεια παρά μια ελκυστική εμπειρία θέασης.