Housesitter (1992)

Το «Housesitter» του Φρανκ Οζ, αν και επωφελείται από την αναμφισβήτητη κωμική χημεία του Στιβ Μάρτιν και της Γκόλντι Χον, κινείται σε μεγάλο βαθμό στα ασφαλή όρια μιας συμβατικής ρομαντικής κομεντί. Η αρχική ιδέα της ταινίας, ένας σπειροειδής ιστός κατασκευασμένων ταυτοτήτων και σχέσεων, προσφέρει πρόσφορο έδαφος για γνήσιο screwball χάος, ωστόσο η εκτέλεση συχνά μοιάζει εκπληκτικά συγκρατημένη. Η σκηνοθεσία του Οζ είναι ικανή, αλλά σπάνια αναδεικνύει το υλικό πέρα από μια ευχάριστη, φωτεινή αισθητική. Ενώ η Χον προσφέρει μια χαρακτηριστικά ζωντανή ερμηνεία και ο Μάρτιν διαπρέπει ως ο εκνευρισμένος σοβαρός συμπρωταγωνιστής, η αφήγηση τελικά δίνει προτεραιότητα σε μια προβλέψιμη τροχιά έναντι της γνήσιας θεματικής εξερεύνησης της αλήθειας και της δέσμευσης. Είναι μια ευχάριστη παρέκκλιση, αλλά της λείπει το οξύ πνεύμα ή η διαρκής κωμική εφευρετικότητα για να μείνει πραγματικά αξιομνη