Hunger (2008)

Το πρώτο μεγάλου μήκους έργο του Στηβ Μακλίν δεν είναι απλώς ένα ιστορικό δράμα, αλλά μια αυστηρά φορμαλιστική μελέτη της πολιτικής αντίστασης και της σωματικής φθοράς. Υιοθετεί μια βιωματική, σχεδόν ντοκιμαντεριστική αισθητική για να βυθίσει τον θεατή στην άθλια κατάσταση της "βρώμικης διαμαρτυρίας" της φυλακής Maze και την οδυνηρή οριστικότητα της απεργίας πείνας. Η αφοσιωμένη ερμηνεία του Φασμπέντερ αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ταινίας, κορυφώνοντας στην αριστοτεχνική, στατική συνομιλία διάρκειας 17 λεπτών που λειτουργεί ως πνευματικός πυρήνας του έργου. Ενώ ο αμείλικτος ρυθμός και ο ωμός ρεαλισμός καθιστούν την παρακολούθηση απαιτητική, το ελεγχόμενο όραμα του Μακλίν μεταμορφώνει την πολιτική μαρτυρία σε τρομακτική, αδυσώπητη κινηματογραφική τέχνη. Η ταινία δίνει προτεραιότητα στην οπτική γλώσσα και στον σχεδιασμό του ήχου έναντι της συμβατικής αφήγησης, απαιτώντας έντονη υπομονή αλλά ανταμείβοντας την με βαθιά θεματική απήχηση. Η δύναμή της έγκειται στην άρνησή της να ωραιοποιήσει, αναγκάζοντας αντίθετα το κοινό να γίνει μάρτυρας του σιωπηλού, αποτρόπαιου κόστους του ιδεολογικού πολέμου.