Strange Darling (2024)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Strange Darling" φέρνει μια φρέσκια και ιδιότυπη πνοή στο είδος των slasher, ανατρέποντας τις προσδοκίες με την ανορθόδοξη αφήγηση και την αντιστροφή των ρόλων. Ενώ επαινείται η ανατριχιαστικά πειστική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, σημειώνονται ανησυχίες για πιθανή παρερμηνεία των θεματικών και μια δόση σκηνοθετικής αυταρέσκειας.

Το «Strange Darling» του Jt Mollner αποτελεί μια στιλάτη και βίαιη εκδοχή του neo-noir, η οποία αξιοποιεί μια κατακερματισμένη, μη γραμμική δομή για να αναλύσει μια τοξική σχέση που πνίγεται στη βία. Η οπτική γλώσσα είναι αναμφίβολα εντυπωσιακή, υιοθετώντας υψηλές αντιθέσεις και μια ατμοσφαιρική ωμότητα που θυμίζει ανεξάρτητα θρίλερ της δεκαετίας του ’90, προσδίδοντας στην ταινία μια μεθυστικά τεταμένη ατμόσφαιρα. Οι Willa Fitzgerald και Kyle Gallner προσφέρουν ερμηνείες με σπλαχνική αφοσίωση, αγκυρώνοντας τον κλιμακούμενο τρόμο που είναι εγγενής στο υλικό. Ωστόσο, η εξάρτηση της ταινίας από αφηγηματικούς χειρισμούς – με συνεχείς εναλλαγές οπτικών γωνιών και χρονολογιών – συχνά μοιάζει περισσότερο με δομικό τεχνασμα παρά με απαραίτητο θεματικό εργαλείο, θυσιάζοντας περιστασιακά την αυθεντική συναισθηματική πολυπλοκότητα για χάρη του σοκ και της πρωτοτυπίας. Ενώ επιτυγχάνει στιγμές έντονης αγωνίας και αισθητικής φινέτσας, η συνολική εκτέλεση δυσκολεύεται να υπερβεί τις pulpy επιρροές της, καταλήγοντας σε μια ταινία που είναι συναρπαστική, αλλά τελικά κενή στον μηδενιστικό πυρήνα της.