There's Still Tomorrow (2023)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία εξερευνά με ενδιαφέρον την πατριαρχική καταπίεση χρησιμοποιώντας ένα ιδιαίτερο μείγμα δράματος και χιούμορ. Ωστόσο, το ντεμπούτο της σκηνοθέτιδας υποφέρει από ένα επαναλαμβανόμενο, συνταγογραφημένο και αφελές σενάριο, που οδηγεί σε μελοδραματικές υπερβολές και απλουστευμένες απεικονίσεις των χαρακτήρων.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Πάολα Κορτελέζι συνιστά ένα αξιοσημείωτο, αν και κατά στιγμές ασταθές, κράμα νεορεαλιστικής λιτότητας και σκηνογραφικής δραματουργικής ελευθερίας. Φωτογραφημένο σε λιτό ασπρόμαυρο, το φιλμ αποτυπώνει σχολαστικά τη Ρώμη της μεταπολεμικής περιόδου, εστιάζοντας στην πανταχού παρούσα οικιακή καταπίεση που βίωναν οι γυναίκες. Η Κορτελέζι δημιουργεί μια συναρπαστική ερμηνεία ως Ντέλια, η οποία αντιμετωπίζει συστημική κακοποίηση με σιωπηλή ανθεκτικότητα. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος της ταινίας – και άλλοτε η αδυναμία της – έγκειται στην απόφαση να χορογραφηθούν στιγμές βίας με μια ανησυχητική, σχεδόν χορευτική ποιότητα, μια επιλογή που επιχειρεί να αναδείξει το τραύμα, αλλά κάποιες φορές μειώνει τον άμεσο σπλαχνικό αντίκτυπό του. Παρόλο που η αφήγηση τείνει κατά περιπτώσεις προς το υπερβολικά διδακτικό στον κοινωνικό της σχολιασμό, τα ισχυρά θέματα της γυναικείας αλληλεγγύης και της αργής πορείας προς τη χειραφέτηση αντηχούν βαθιά, επισφραγιζόμενα από ένα εκπληκτικά αισιόδοξο τελευταίο πράξη, ριζωμένο σε ιστορικό πλαίσιο.