The Witches (1990)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η νέα ψηφιακή διασκευή των «Μαγισσών» του Ρόαλντ Νταλ από τον Ρόμπερτ Ζεμέκις χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία της CGI τεχνολογίας. Με σημαντικές σεναριακές αλλαγές ως προς το αρχικό υλικό, το φιλμ φαίνεται να μην πείθει απόλυτα, αφήνοντας μια αίσθηση μετριότητας.

Η μεταφορά του Νίκολα Ρεγκ στο έργο του Ρόαλντ Νταλ αποτελεί ένα ισχυρό, συχνά ανησυχητικό, δείγμα παιδικού κινηματογράφου τρόμου, χαρακτηριζόμενο από την οπτική του ευφυΐα και την αμείλικτη προσήλωσή του στην απειλή. Η Αντζέλικα Χιούστον ερμηνεύει με μεγαλειώδη, δηλητηριώδη δύναμη την Υπέρτατη Μάγισσα, «αγκυρώνοντας» τις ολοένα και πιο γκροτέσκες σκηνές μεταμόρφωσης της ταινίας – ένα μνημείο στην δεξιοτεχνία των πρακτικών εφέ του Τζιμ Χένσον. Ο Ρεγκ χρησιμοποιεί την χαρακτηριστική, ανησυχητική οπτική του γλώσσα, αξιοποιώντας ξαφνικά μοντάζ και σουρεαλιστικά πλάνα που αναγάγουν το υλικό πέρα από το τυπικό φανταστικό θέαμα. Ωστόσο, αυτή η αισθητική λαμπρότητα οδηγεί συχνά σε μια ασταθή δομή και απότομες αλλαγές τόνου που αμφισβητούν τη συνοχή της αφήγησης. Επιπλέον, το σκηνοθετικά επιβεβλημένο φινάλε, μια γλυκανάλατη απόκλιση από το πρωτότυπο του Νταλ, υπονομεύει την θεματική τόλμη και την συναισθηματική απήχηση που είχαν καθιερωθεί νωρίτερα, αφήνοντας μια ελαφρώς αχνή τελική εντύπωση σε ένα έργο κατά τα άλλα σθεναρά ευρηματικό και καλλιτεχνικά φιλόδοξο.