The Marching Band (2024)

Name: The Marching Band
Director: Emmanuel Courcol
Released: 2024-11-27
Rating: 7.4
Cast: Benjamin Lavernhe, Pierre Lottin, Sarah Suco

IMDb:

⭐ 7.4

Ψήφοι:

5,131

⏱

1ω 43λ

✦ Κριτικοί κινηματογράφου

6.3

🎬 Σκηνοθεσία:

Emmanuel Courcol

🌟 Πρωταγωνιστούν:

Benjamin Lavernhe • Pierre Lottin • Sarah Suco

✦ AI Ανάλυση Ειδών

Δράμα

60%

Κωμωδία

20%

Slice of Life

20%

Η Ετυμηγορία των Ελλήνων Κριτικών

Οι κριτικοί εστιάζουν στην αδελφική σχέση, στις κοινωνικές και πολιτισμικές διαφορές, και στον ενωτικό ρόλο της μουσικής. Υπάρχει γενική συμφωνία για την συναισθηματική απήχηση και τον προσβάσιμο χαρακτήρα της, αν και με διαφοροποιήσεις ως προς την πρωτοτυπία και το βάθος του κοινωνικού της σχολίου. Μέσος όρος: 6.2/10 από 3 κριτικές.

Ο καταξιωμένος μαέστρος Thibaut έχει λευχαιμία και χρειάζεται δότη μυελού των οστών. Μαθαίνοντας ότι ήταν υιοθετημένος, βρίσκει έναν μεγαλύτερο αδελφό, έναν μουσικό και εργάτη εργοστασίου. Η επανένωση τους πυροδοτεί ένα αδελφικό, μουσικό ταξίδι μέσα στο κλείσιμο των εργοστασίων της πόλης.

🤖 AI Film Analyst Insight

AI REVIEW

⭐ 6.3/10

Η "Φιλαρμονική" του Εμανουέλ Κουρκόλ, μια κατά τα άλλα συμβατική στη δομή της, αλλά αναμφίβολα ζεστή μελέτη χαρακτήρων, στηρίζεται στην εκλεπτυσμένη και αρκούντως αποχρωματισμένη ερμηνεία του Μπενζαμέν Λαβέρν. Η ταινία διακρίνεται στο να αποτυπώνει το ευαίσθητο οικοσύστημα ενός συνόλου μικρής πόλης, εμβαθύνοντας σε θέματα συλλογικής υπερηφάνειας και της σιωπηλής απελπισίας που εγγενώς συνοδεύει τις ερασιτεχνικές ενασχολήσεις. Ο κινηματογραφικός σχεδιασμός είναι λειτουργικός παρά καινοτόμος, υιοθετώντας ένα φυσιοκρατικό οπτικό ύφος που, ομολογουμένως, σε στιγμές μοιάζει υπερβολικά υποτονικό για να αναδείξει το υλικό πέρα από τα όρια του τυπικού κοινωνικού ρεαλισμού. Ενώ το σενάριο διαχειρίζεται επιτυχώς τις διαπροσωπικές συγκρούσεις και τις τριβές μεταξύ των γενεών εντός της μπάντας, η αφηγηματική πορεία ακολουθεί υπερβολικά πιστά το προβλέψιμο πρότυπο του αουτσάιντερ, μειώνοντας έτσι τον συναισθηματικό αντίκτυπο της κορύφωσης. Πρόκειται για μια ικανή, ειλικρινής ταινία που, τελικά, δίνει προτεραιότητα στην ήπια ανθρωπιστική προσέγγιση έναντι της πραγματικής κινηματογραφικής φιλοδοξίας, καταλήγοντας σε ένα συγκινητικό, αλλά μάλλον ασήμαντο έργο.

Αξιολόγησε την ταινία

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

⭐ 7.5

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Ηθοποιός και σεναριογράφος (με υποψηφιότητα Σεζάρ για το "Welcome"),ο Εμανουέλ Κουρκόλ κάθισε το 2016 στην καρέκλα του σκηνοθέτη ("Cessez-le-Feu") και το 2020 κέρδισε το βραβείο καλύτερης κωμωδίας από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου για το "Ένας Θρίαμβος" (2020).Την αληθινή ιστορία ενός θιάσου κρατουμένων, οι οποίοι ανεβάζουν το "Περιμένοντας τον Γκοντό" και μια εμπορική συνταγή εκτελεσμένη με μεράκι και ευαισθησία, στην παράδοση γαλλικών επιτυχιών όπως τα "Παιδιά της Χορωδίας" ή οι "Άθικτοι". Ο Κουρκόλ χειρίζεται με χιούμορ την αντιπαράθεση δύο κόσμων, αυτόν του Μπέκετ και της υψηλής τέχνης απέναντι σε εκείνον του λαϊκού θεάματος, προσαρμόζοντάς την τώρα σε μια διαφορετική, μελωδικότε..."

Διαβάστε περισσότερα

LiFO.gr

⭐ 6

LiFO Team

"Αν κάτι εκτιμάται με το καλημέρα στην ταινία του Εμανουέλ Κουρκόλ είναι ότι μοιάζει να μην έχει χρόνο για χάσιμο, όπως ο ήρωάς της. O Tιμπό, μαέστρος διεθνούς φήμης, σωριάζεται στο έδαφος την ώρα της πρόβας και οι γιατροί τον ενημερώνουν ότι έχει λευχαιμία. Η αδερφή του κάνει τεστ συμβατότητας μυελού των οστών το οποίο όχι μόνο βγαίνει αρνητικό αλλά φέρνει και μια σοκαριστική αποκάλυψη, συνοδευόμενη από μια δεύτερη, ακόμα μεγαλύτερη: ο Τιμπό είναι υιοθετημένος και έχει έναν άγνωστο βιολογικό αδερφό στην επαρχία, τον οποίο σπεύδει να γνωρίσει και να του ζητήσει να γίνει δότης μυελού. Όλα αυτά συμβαίνουν περίπου μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας και ο λόγος είναι ότι τον Κουρκόλ δεν τον απ..."

Διαβάστε περισσότερα

News247.gr

⭐ 5

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

"Αρκετά συμβατική δραματική κοινωνική κομεντί από τον Εμανουέλ Κουρκόλ του πολύ παρεμφερούς “Ένας Θρίαμβος”, με έντονα στοιχεία προσωπικής αναζήτησης που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε ένα εξιλεωτικό περφόρμανς «μιας ζωής». Τις δραματικές στροφές τις βλέπεις να έρχονται, χωρίς όμως να ενοχλεί μιας και η εκτέλεση είναι (συναισθηματικά αν μη τι άλλο) εμπνευσμένη, σε μια κλασική –γαλλικής εσάνς– συνταγή ανεξάρτητου σινεμά. Αναμφίβολα υπάρχουν οι στιγμές που το φιλμ θα καταφέρει να πιάσει τον θεατή, με τον στιβαρό του χαρακτήρα, τις καλές ερμηνείες και το έντονο δραματικό στοιχείο. Υπάρχει εδώ μια σοβαρότητα και μια φροντίδα για τον θεατή, αλλά και τους ήρωες του δράματος, με ένα προσεγμένο λα..."

Διαβάστε περισσότερα