The Fabelmans

The Fabelmans (2022)

✦ MovieFy AI

"Νοσταλγικό κινηματογραφικό δράμα ενηλικίωσης"

IMDb:

7.5

Ψήφοι:

134,468

2ω 31λ

Κριτικοί κινηματογράφου

8.1

AI Ανάλυση Ειδών

Δράμα

60%

Ενηλικίωσης

25%

Βιογραφία

15%

Η Ετυμηγορία των Ελλήνων Κριτικών

AI

Οι Έλληνες κριτικοί συμφωνούν ότι το "The Fabelmans" είναι μια βαθιά προσωπική και συγκινητική ταινία του Σπίλμπεργκ, που ανατρέχει στην παιδική του ηλικία και εξερευνά την επουλωτική δύναμη του σινεμά. Αν και κάποιες κατασκευές του είναι εμφανείς, η ταινία καταφέρνει να αγγίξει την καρδιά με την ειλικρίνειά της και τη δεξιοτεχνική διαχείριση των συναισθημάτων.

Βασισμένος στην παιδική ηλικία του Σπίλμπεργκ που μεγάλωνε στην Αριζόνα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, από την ηλικία των επτά έως των δεκαοκτώ, ένας νεαρός άνδρας ονόματι Sammy Fabelman ανακαλύπτει ένα συντριπτικό οικογενειακό μυστικό και εξερευνά πώς η δύναμη των ταινιών μας βοηθά να δούμε την αλήθεια ο ένας για τον άλλον και για εμάς τους ίδιους.

🤖 AI Film Analyst Insight

"Η πιο προσωπική δημιουργία του Σπίλμπεργκ, το "The Fabelmans", αποτελεί μια τεχνικά άψογη, αν και κατά στιγμές υπερβολικά σέμνη, αναδρομή στα διαμορφωτικά του χρόνια. Η ταινία διακρίνεται ιδιαίτερα στην απεικόνιση της εγγενούς διαλεκτικής μεταξύ καλλιτεχνικής έμπνευσης και οικογενειακών υποχρεώσεων, θεμελιωμένη πάνω στην μνημειώδη, ασταθή ερμηνεία της Μισέλ Ουίλιαμς. Ενώ η πλούσια κινηματογράφηση του Γιανούζ Καμίνσκι προσδίδει μια νοσταλγική ζεστασιά, η αφήγηση δυσκολεύεται ενίοτε με τον επεισοδιακό ρυθμό, ειδικά στο τελευταίο τρίτο, καθώς διαπλέκει τα σχολικά και τα πρώιμα επαγγελματικά χρόνια του πρωταγωνιστή. Η ταινία είναι μια αριστοτεχνική επίδειξη κλασικής δεξιοτεχνίας, ωστόσο η συναισθηματική της ειλικρίνεια άλλοτε γλιστρά σε έναν υπερβολικό συναισθηματισμό, εμποδίζοντάς την να επιτύχει την ωμή, αλύγιστη αιχμή ενός αληθινού απομνημονεύματος. Παραμένει μια βαθιά συγκινητική, αν και εξαιρετικά φροντισμένη, εξερεύνηση του πώς η παρατήρηση και το τραύμα διαμορφώνουν τον σύγχρονο καλλιτέχνη."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

8

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΝΤΕΑ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

"Την πρώτη φορά που οΣτίβεν Σπίλμπεργκαντίκρισε τη μεγάλη οθόνη δεν ένιωσε χαρά ή συγκίνηση, συναισθήματα που γενναιόδωρα θα προξενούσαν αργότερα δικά του φιλμ, αλλά φόβο. Σαν άλλος αποσβολωμένος θεατής της "Άφιξης του Τρένου στο Σταθμό" (1895) των αδερφών Λιμιέρ, ο εξάχρονος Σπίλμπεργκ είδε μια αμαξοστοιχία να ισοπεδώνει τον πρωταγωνιστή του "Όγδοου Θαύματος" (Σεσίλ ντε Μιλ, 1952) και σοκαρίστηκε βαθιά.Ωστόσο, η αντίδρασή του στη συνέχεια υπήρξε καθοριστική· δεν θέλησε να ξεχάσει το δέος που ένιωσε, αλλά να το βιώνει ξανά και ξανά, γυρίζοντας ο ίδιος αυτοσχέδια τη σκηνή του ατυχήματος. Κάπως έτσι ξεκινά το"Fabelmans",η πιο προσωπική προσθήκη στη σπουδαία φιλμογραφία του Σπίλμπεργκ, στην οποί..."

Διαβάστε περισσότερα