The King of Staten Island

The King of Staten Island (2020)

✦ MovieFy AI

"Μελαγχολικό κοινωνικό ρεαλιστικό δράμα προσωπικής ανάπτυξης"

IMDb:

7.1

Ψήφοι:

81,541

2ω 17λ

Κριτικοί κινηματογράφου

7.1

AI Ανάλυση Ειδών

Δράμα

55%

Κωμωδία

30%

Βιογραφία

15%

Ο Scott είναι ένας νεαρός που δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει το θάνατο του πυροσβέστη πατέρα του πριν 17 χρόνια, όταν ήταν ακόμα παιδί. Στα 25 του πλέον, ζει ακόμα με τη μητέρα του που προσπαθεί να τους συντηρήσει εργαζόμενη ως νοσοκόμα, και σπαταλάει τις ημέρες του καπνίζοντας χόρτο με τη ρεμαλοπαρέα του, κάνοντας όνειρα πως κάποτε θα γίνει tattoo artist. Μέχρι που η μητέρα του κάνει σχέση με έναν άλλον άνδρα, και αυτός πυροσβέστης, και οι κόντρα μεταξύ τους, αναγκάζει τον Scott να πάρει επιτέλους τη ζωή του στα χέρια του. Η ταινία είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφική για τον Pete Davidson ο οποίος έχασε τον πυροσβέστη πατέρα του σε νεαρή ηλικία και ζει ακόμα με τη μητέρα του.

🤖 AI Film Analyst Insight

"Το ημι-βιογραφικό όχημα του Τζαντ Άπατοου για τον Πιτ Ντέιβιντσον αποτελεί μια συναισθηματικά συγκινητική, αν και σημαντικά υπερβολικά μακροσκελή, εξέταση της αναβλητικής ανάπτυξης και του τραύματος των γενεών. Η ταινία επιτυγχάνει πρωτίστως μέσω της ωμής ευαλωτότητας του Ντέιβιντσον και της εκπληκτικά γήινης χημείας του με τη Μαρίζα Τομέι και τον Μπιλ Μπερ, αγκυρώνοντας την ιστορία ενός νεαρού άνδρα που παλεύει με τη σκιά του θανάτου του πατέρα του, ο οποίος ήταν πυροσβέστης. Ωστόσο, η χαρακτηριστική έλλειψη αφηγηματικής συγκράτησης του Άπατοου έχει ως αποτέλεσμα έναν εκνευριστικά αλυσιτελή ρυθμό, αραιώνοντας τον αντίκτυπο βασικών δραματικών στιγμών. Ενώ τα θέματα του πένθους και της ψυχικής υγείας αντιμετωπίζονται με αξιοσημείωτη ειλικρίνεια, η οπτική γραμματική παραμένει πεζή και λειτουργική, εμποδίζοντας την ταινία από το να επιτύχει πραγματική κινηματογραφική διάκριση. Λειτουργεί πιο αποτελεσματικά ως μια εκτεταμένη μελέτη χαρακτήρα παρά ως ένα σφιχτοδεμένο, πειθαρχημένο κινηματογραφικό δράμα."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

7

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Ακόμα και προτού προσθέσει έναν δραματικότερο τόνο στις αθυρόστομες κωμωδίες του («Πεθαίνω στα Γέλια», «Καλά 40»), ο Τζαντ Άπατοου περιέγραφε τις αστείες περιπέτειες των ηρώων του αναδεικνύοντας την απελπισμένη ανάγκη για επικοινωνία ως αιτία της ξεκαρδιστικά (αυτο)καταστροφικής συμπεριφοράς τους («Παρθένος Ετών 40», «Με την Πρώτη»).Μια ελαφριά θλίψη κρύβεται καλά πίσω από κάθε χοντροκομμένο γκανγκ των δραματουργικά γνώριμων, δοκιμασμένων ως φόρμουλα ιστοριών του,οι οποίες ενηλικίωσαν τη μοντέρνα χολιγουντιανή κωμωδία με τους απενοχοποιημένους πρωταγωνιστές, την «ελεύθερη» γλώσσα, το πολιτικά ανορθόδοξο πνεύμα και τον casual νατουραλισμό τους. Στη σειρά των κοινωνικά απροσάρμοστων losers του..."

Διαβάστε περισσότερα