In This Land Nobody Knew How to Cry

In This Land Nobody Knew How to Cry (2018)

✦ MovieFy AI

"Μελαγχολικό ελληνικό κινηματογραφικό χρονικό ενηλικίωσης"

IMDb:

5.5

Ψήφοι:

173

1ω 30λ

Κριτικοί κινηματογράφου

6.1

AI Ανάλυση Ειδών

Δράμα

50%

Κωμωδία

25%

Arthouse

25%

Ένας Γάλλος ευρωβουλευτής και μια Ελληνίδα οικονομολόγος καταφθάνουν σε ένα αχαρτογράφητο ειδυλλιακό νησάκι κάπου στο Αιγαίο, όπου έρχονται αντιμέτωποι με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής που δεν θα τους αφήσει ανεπηρέαστους. Εκεί που τα λεφτά είναι ντεμοντέ και… no banks, nο streets, no cars, no rooms to let.

🤖 AI Film Analyst Insight

"Η φετινή απόπειρα του Γιώργου Πανουσόπουλου, του 2018, αποτελεί μια βαθιά προσωπική, οπτικά συναρπαστική, αν και δομικά άνιση, διαλογιστική προσέγγιση πάνω στη μνήμη, τη γήρανση και το ακλόνητο πνεύμα του κυκλαδίτικου τοπίου. Η ταινία διαπρέπει στην απόδοση στιγμών γνήσιμης οπτικής ποίησης, αξιοποιώντας το αδιάλλακτο ελληνικό φως και τη θαλασσινή απεραντοσύνη για να εγείρει μια έντονη αίσθηση τόπου και νοσταλγίας. Εντούτοις, η αφήγηση υποφέρει σημαντικά από έναν εσκεμμένο, σχεδόν αυνανιστικό ρυθμό, ο οποίος συχνά συγχέει την περιπλάνηση με την βαθυστόχαστη σκέψη. Ενώ οι ερμηνείες, ιδίως της Μαργαρίτας Πανοσοπούλου, αγκυροβολούν τον συναισθηματικό πυρήνα, οι συχνές μεταβάσεις σε αποσπασματικά, ημι-αυτοβιογραφικά στιγμιότυπα εμποδίζουν την ταινία να επιτύχει θεματική σαφήνεια ή διατηρημένη δραματική ορμή. Πρόκειται για ένα έργο αναμφισβήτητου πάθους, αλλά τελικά υπερβολικά αυτάρεσκο για να αγγίξει ευρύτερα πέρα από όσους είναι οικείοι με τη συγκεκριμένη νοσταλγία του σκηνοθέτη."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

6

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Διονυσιακή κωμωδία, η οποία αυτοσχεδιάζει σεναριακά και παραδίδεται ηθελημένα στον αυτοσαρκασμό και στην (απόλυτη) αφέλεια, στοιχεία που δεν μπορούν όμως να υπονομεύσουν το στομφώδες, αλληγορικό φινάλε της. Ήτανε, λέει, μια πολιτεία μαγεμένη. Ήτανε, λέει, μια χώρα δίχως φυλακή. Ήτανε, ­λέει, όλοι μαζί κι αγαπημένοι. Ήτανε λέει...» Ένα παλιό τραγούδι­ του Άκη Πάνου, καλού φίλου του Γιώργου Πανουσόπουλου, είναι­ η αφορμή για την επιστροφή του σκηνοθέτη του «Ταξειδιού του Μέλιτος», των «Απέναντι» και της «Μανίας» πίσω από την κάμερα έπειτα­ από 14 ολόκληρα χρόνια. Αυτήν τη χώρα, λοιπόν, όπου «κανείς δεν ήξερε να κλαίει» και την οποία ο Πάνου περιγράφει ως φαντασίωση ενός απελπισμένου –«Άσ’ τον ..."

Διαβάστε περισσότερα