Contempt (1963)

Name: Contempt
Released: 1963-10-29
Rating: 7.4

✦ MovieFy AI

"Μελαγχολικό φιλοσοφικό μεσογειακό δράμα"

IMDb:

⭐ 7.4

Ψήφοι:

37,823

⏱

1ω 43λ

✦ Κριτικοί κινηματογράφου

9.6

✦ AI Ανάλυση Ειδών

Δράμα

60%

Αυτορ κινημ/φος

30%

Ρομαντική

10%

Η Ετυμηγορία των Ελλήνων Κριτικών

Οι Έλληνες κριτικοί συμφωνούν ότι το "Contempt" του Γκοντάρ είναι ένα εμβληματικό έργο που αριστοτεχνικά σχολιάζει τη διαμάχη τέχνης και εμπορίου, με ευρηματική σκηνοθεσία και έναν από τους πιο μεστούς ρόλους της Μπριζίτ Μπαρντό. Ένα βαθύ ερωτικό δράμα μετατρέπεται σε αρχαιοελληνική τραγωδία, προσφέροντας παράλληλα μια μοναδική, meta-φιλμική ματιά στον ίδιο τον κινηματογράφο.

Δυσαρεστημένος από την καλλιτεχνική προσέγγιση του σκηνοθέτη του, ένας Αμερικανός παραγωγός προσλαμβάνει έναν Γάλλο συγγραφέα για να διασκευάσει σεναριακά την «Οδύσσεια» με εμπορικότερο πνεύμα. Ο τελευταίος θα παγιδευτεί δημιουργικά, οδηγώντας σε αδιέξοδο ακόμη και την προσωπική του ζωή.

🤖 AI Film Analyst Insight

"Το αριστούργημα του Γκοντάρ του 1963, *Η Περιφρόνηση*, παραμένει μια διεισδυτική, μετα-κινηματογραφική εξέταση της κατάρρευσης ενός γάμου, τοποθετημένη στο φόντο της εισβολής του εμπορικού Χόλιγουντ στην υψηλή τέχνη. Η ταινία χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά τα ηλιόλουστα, μελαγχολικά τοπία του Κάπρι και τους λιτούς, σύγχρονους εσωτερικούς χώρους για να αποδώσει οπτικά το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ του Πολ και της Καμίλ. Ενώ ο σκόπιμος ρυθμός της ταινίας και οι ιδιαίτερα στυλιζαρισμένοι, συχνά διανοουμενίστικοι διάλογοι απαιτούν υπομονή, αυτά τα στοιχεία υπηρετούν την βαθυστόχαστη κριτική του Γκοντάρ στη γλώσσα και την συναισθηματική αδυναμία. Η αυτο-αναφορική δομή, με τον Φριτς Λανγκ να υποδύεται τον εαυτό του, φέρνει σε λαμπρή αντιπαράθεση τον διαχρονικό μύθο της *Οδύσσειας* με την χυδαιότητα του παραγωγού Τζέρι Πρόκος, αναδεικνύοντας την διαβρωτική επίδραση του εμπορίου στην δημιουργική ακεραιότητα και τις προσωπικές σχέσεις. Πρόκειται για έναν οπτικά σαγηνευτικό, αν και συναισθηματικά αποστασιοποιημένο, στοχασμό πάνω στην αδυναμία της επικοινωνίας."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

⭐ 9.5

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Η ιδέα του μεγαλοπαραγωγού Κάρλο Πόντι να παντρέψει στις αρχές της δεκαετίας του '60 το εμπορικότερο προϊόν με το αντισυμβατικότερο δημιουργικό ταλέντο του γαλλικού σινεμά αποδείχτηκε πολλαπλά ωφέλιμη. Τόσο για την τσέπη του όσο και για την 7η τέχνη. Γιατί αν και δουλεύοντας κατά παραγγελία, οΖαν – Λικ Γκοντάρδιασκεύασε ευρηματικά ένα μυθιστόρημα τουΑλμπέρτο Μοράβιαπάνω στην αιώνια διαμάχη καλλιτεχνικής έκφρασης και εμπορικού κέρδους, χάρισε στηνΜπριζίτ Μπαρντότον πιο μεστό ίσως ρόλο της και υπέγραψε την πλέον συντηρητική αφηγηματικά ταινία του (η πιο αγαπημένη των γκονταρικά... αποστασιωμένων σινεφίλ), αλλά και μια από τις εμβληματικότερες της δεκαετίας του ’60. Η ίδια η ταινία, άλλωστε, δε..."

Διαβάστε περισσότερα

Athinorama.gr

⭐ 9.5

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Εχοντας μόλις αλλάξει με μια αιφνιδιαστική κίνηση όλα όσα ξέραμε για την κινηματογραφική αφήγηση,στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ νιώθει ασυγκράτητο δημιουργικό οίστρο, γυρίζοντας πέντε ταινίες μέσα σε τρία μόλις χρόνια.Μετά τους «Καραμπινιέρους» (1963), όμως, δέχεται να δουλέψει κατά παραγγελία (του παραγωγού Κάρλο Πόντι), διασκευάζοντας ένα μυθιστόρημα του Αλμπέρτο Μοράβια πάνω στην αιώνια διαπάλη καλλιτεχνικής έκφρασης και εμπορικού κέρδους. Άλλωστε, η συγκεκριμένη θεματική της εκπόρνευσης ιδεών, συναισθημάτων και αξιών στην καπιταλιστική κοινωνίατον απασχολεί σταθερά σ’ όλη τη φιλμογραφία του, ενώ η πλοκή του δίνει τη δυνατότητα να σχολιάσει τη σύγχρονη κινηματογραφική ..."

Διαβάστε περισσότερα

LiFO.gr

⭐ 10

LiFO Team

"Στην Περιφρόνηση (Il Disprezzo), που εξέδωσε το 1954, ο Αλμπέρτο Μοράβια ανακαλεί την αληθινή επίσκεψή του ως δημοσιογράφου στα στούντιο της Τσινετσιτά, όπου γυριζόταν η υπερπαραγωγή της Οδύσσειας με τον Κερκ Ντάγκλας, τον Άντονι Κουίν και τη Σιλβάνα Μάνγκανο. Ο Ιταλός συγγραφέας δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου για τους μηχανισμούς της κινηματογράφησης ή την ιστορία του σινεμά. Μεταφέροντας στην οθόνη αυτό το μάλλον συμβατικό μυθιστόρημα, ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ περιβάλλει τις σχέσεις του παραγωγού, του σκηνοθέτη, του σεναριογράφου και της συζύγου του, και ως έναν βαθμό τη διαλεκτική του έργου με το επικό ποίημα του Ομήρου, με τη δική του εκδοχή της ιστορίας του κινηματογράφου, δημιουργώντας μια συνεχή μ..."

Διαβάστε περισσότερα