Innerspace (1987)
IMDb:
Ψήφοι:
68,268
⏱
2ω 0λ
✦ Κριτικοί κινηματογράφου
✦ AI Ανάλυση Ειδών
Κωμωδία
40%
Επιστ. φαντασίας
40%
Action/Adventure
20%
Ο Τζακ Πάτερ αισθάνεται κάπως περίεργα σήμερα. Ο υποχόνδριος νεαρός που βρίσκεται σε μόνιμη ταραχή επί 24ώρου βάσεως, τώρα αρχίζει να ακούει μια φωνή μέσα στο κεφάλι του. Μόνο που η φωνή δεν ανήκει σε κάποιο διαβολικό πνεύμα, ούτε είναι προϊόν πνευματικής αστάθειας. Ανήκει στον Τακ Πέντλετον, πιλότο του ναυτικού των ΗΠΑ. Ο τελευταίος, συμμετέχοντας σ` ένα απόρρητο κυβερνητικό πρόγραμμα, βρίσκεται μέσα σε μια κάψουλα που έχει συρρικνωθεί στις διαστάσεις του μορίου. Μόνο που μια στιγμή πριν την εισχώρησή του στον οργανισμό ενός κουνελιού, κακοποιοί εισβάλλουν στο εργαστήριο και κλέβουν την κάψουλα με τον Τακ μέσα της. Τελικά, από λάθος, ο Τακ και η κάψουλα «εισβάλλουν» στο εσωτερικό του κόσμου του άμοιρου Τζακ, δηλαδή στο ίδιο του το σώμα, και αυτή θα είναι η αρχή για μια σειρά από απίστευτες περιπέτειες.
🤖 AI Film Analyst Insight
"Το "Innerspace" του Joe Dante αποτελεί ένα χαρακτηριστικό όχημα υψηλής ιδέας της δεκαετίας του '80, συνδυάζοντας επιτυχημένα το επιστημονικής φαντασίας θέαμα με την αστεία κωμωδία. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ταινίας είναι τα βραβευμένα με Όσκαρ οπτικά εφέ, τα οποία αποδίδουν ζωντανά το εσωτερικό τοπίο του ανθρώπινου σώματος, προσφέροντας στον Dante άφθονες ευκαιρίες για αναρχικά, ευρηματικά σκηνικά. Ο Martin Short προσφέρει μια ερμηνεία που καθορίζει την καριέρα του ως ο νευρωτικός οικοδεσπότης, δημιουργώντας μια τέλεια αντίθεση με την σαρκαστική φωνή του Dennis Quaid. Ωστόσο, η ταινία δυσκολεύεται να διατηρήσει αφηγηματική συνοχή πέρα από το κεντρικό της τρικ. Οι σκηνές καταδίωξης με τους βιομηχανικούς κατασκόπους είναι τυπικές του σινεμά χαμηλού προϋπολογισμού, και τα συναισθηματικά διακυβεύματα παραμένουν διαρκώς επιφανειακά, βασιζόμενα σε μεγάλο βαθμό στη φυσική κωμωδία αντί για βάθος χαρακτήρων. Ενώ είναι απίστευτα διασκεδαστικό και τεχνικά εντυπωσιακό για την εποχή του, το φιλμ τελικά λειτουργεί ως μια άψογα γυαλισμένη, αναλώσιμη ταινία ποπ κορν, προτάσσοντας την ενεργητική παραλογισμό έναντι της θεματικής απήχησης ή του διαρκούς δραματικού βάρους."