All That Jazz

All That Jazz (1979)

✦ MovieFy AI

"Κινητική κυνική αυτοκαταστροφική μιούζικαλ φαντασία"

IMDb:

7.8

Ψήφοι:

38,573

2ω 3λ

Κριτικοί κινηματογράφου

8.6

AI Ανάλυση Ειδών

Μιούζικαλ

45%

Δράμα

35%

Φαντασίας

15%

Βιογραφική

5%

Η Ετυμηγορία των Ελλήνων Κριτικών

AI

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "All That Jazz" αναγνωρίζεται ως το αυτοβιογραφικό magnum opus του Μπομπ Φόσι, ένα ρέκβιεμ που εξερευνά την ανθρώπινη ματαιοδοξία και τον αναπόφευκτο φόβο του θανάτου. Η ερμηνεία ζωής του Ρόι Σέιντερ αναδεικνύεται, ενώ η ταινία επαινείται για το πώς ισορροπεί την αυτοαναφορικότητα με την ειλικρινή αυτοκριτική του δημιουργού της.

Θεωρείται το καλύτερο μιούζικαλ στην ιστορία του σινεμά - η αμερικάνικη εκδοχή του "Οκτώμιση" - μαζί μετο "Καμπαρέ" και δικαίως απέσπασε τέσσερα Όσκαρ. Ένα φανταστικό αυτοβιογραφικό μιούζικαλ με βασικό ήρωα έναν χορογράφο και σκηνοθέτη τον Τζόι Γκίντεον, το alter ego του σκηνοθέτη Μπομπ Φόσι, ο οποίος υπό την σκιά του επικείμενου θανάτου του, επιδίδεται σ'έναν απολογισμό της μέχρι τώρα ζωής του, των επαγγελματικών επιτυχιών, αλλά και των προσωπικών του αποτυχιών.

🤖 AI Film Analyst Insight

"Το ημι-αυτοβιογραφικό *All That Jazz* του Bob Fosse αποτελεί μια κινητική, αμείλικτα κυνική εξέταση της καλλιτεχνικής αυτοκαταστροφής, με κεντρικό άξονα την καθηλωτική ερμηνεία του Roy Scheider ως του παρορμητικού χορογράφου Joe Gideon. Η ταινία υπερέχει στιλιστικά, χρησιμοποιώντας κοφτά, σχεδόν μανιακά μοντάζ και την χαρακτηριστική γωνιώδη χορογραφία του Fosse για να θολώσει τα όρια μεταξύ της εξαντλητικής πραγματικότητας των παρασκηνίων και της πυρετώδους, εσωτερικευμένης φαντασίας. Ενώ οι μουσικές σκηνές είναι στημένες με εκθαμβωτική θεατρική δεξιοτεχνία – κορυφώνοντας σε μια εξαιρετική σκηνή θανάτου – ο αφηγηματικός κατακερματισμός καθιστά την εμπειρία κατά στιγμές συναισθηματικά απομακρυσμένη και υπερβολικά επιεική με τον αμείλικτο εγωισμό του Gideon. Ωστόσο, η αλύγιστη ματιά του φιλμ στην θνητότητα και το βίαιο κόστος της δημιουργικής ιδιοφυΐας εδραιώνει τη θέση του ως ένα θεμελιώδες έργο μετα-κινηματογράφου, ακόμα κι αν η δυσάρεστη φύση του πρωταγωνιστή αποτελεί μια σκόπιμη κινηματογραφική πρόκληση."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

8.5

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΝΤΕΑ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

"Κάτι που λίγοι θα παραδεχτούν, αλλά πολλοί έχουν κάνει κάποια στιγμή στη ζωή τους, είναινα φανταστούν την κηδεία τους. Τη μέρα που όλοι όσοι νοιάστηκαν γι’ αυτούς θα σμίξουν, θα αγκαλιαστούν και ίσως κλάψουν για μια απώλεια που αφήνει, μάλλον, δυσαναπλήρωτο κενό. Πέρα από τις σαφείς δόσεις ματαιοδοξίας και αυταρέσκειας που περικλείει μια τέτοια σκέψη, φέρει επίσης το άγχος του ελέγχου, της απόπειρας ως την ύστατη ώρα να καθορίσεις εσύ πώς θέλεις να σε θυμούνται. Αυτό ακριβώς αποφάσισε να κάνει τη δεκαετία του ’70 οΜπομπ Φόσι, αφού επιβίωσε μιας καρδιακής προσβολής, ευγενική χορηγία της ρουτίνας του που περιλάμβανε αμφεταμίνες για πρωινό, μανιώδες κάπνισμα, μπόλικο αλκοόλ, ενώ παράλληλα σκηνο..."

Διαβάστε περισσότερα