Anna

Anna (1951)

✦ MovieFy AI

"Έντονο μοιρολατρικό μετα-νεορεαλιστικό μελόδραμα"

IMDb:

6.6

Ψήφοι:

467

1ω 40λ

Κριτικοί κινηματογράφου

6.3

AI Ανάλυση Ειδών

Μελόδραμα

50%

Δράμα

30%

Μιούζικαλ

15%

Ρομαντική

5%

Η Ετυμηγορία των Ελλήνων Κριτικών

AI

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Anna" του Λικ Μπεσόν θεωρείται μια αυτοαναφορική και προβλέψιμη προσπάθεια. Παρόλο που επαναλαμβάνει γνώριμα μοτίβα με υπερβολική και μηδαμινής αληθοφάνειας δράση, εν τέλει απογοητεύει με τα φτηνά σεναριακά τρικ της.

The life story of a nun who started out as a bar singer, then took the veil because she couldn't choose between two men, and now devotes herself to nursing.

🤖 AI Film Analyst Insight

"Το «Άννα» του Αλμπέρτο Λατουάντα αποτελεί ένα συναρπαστικό, αν και δομικά ανομοιογενές, ορόσημο για το ιταλικό μελόδραμα των αρχών της δεκαετίας του 1950, σηματοδοτώντας μια αποφασιστική στροφή από την αυστηρή νεορεαλιστική λιτότητα προς το εμπορικό θέαμα. Η ταινία βασίζεται εξ ολοκλήρου στην ακαταμάχητη, διπλή ερμηνεία της Σιλβάνα Μάνγκανο, η οποία προσδίδει την απαραίτητη συναισθηματική σταθερότητα στις συχνά υπερβολικές δραματικές στροφές της πλοκής. Ο κινηματογραφιστής Μάριο Μοντουόρι χρησιμοποιεί εντυπωσιακό φωτισμό με έντονες αντιθέσεις φωτός και σκιάς (chiaroscuro), αναδεικνύοντας τα στοιχεία της «pulp» λογοτεχνίας σε κάτι οπτικά πλούσιο και ατμοσφαιρικό, ιδίως κατά τη διάρκεια των περίφημων σκηνών στα νυχτερινά κέντρα. Ωστόσο, η αφήγηση, που στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μια εκτενή, δυσκίνητη δομή με αναδρομές στο παρελθόν, άλλοτε αισθάνεται αποσπασματική, πασχίζοντας να συμφιλιώσει το ηθικολογικό θρησκευτικό της πλαίσιο με τις εντυπωσιακές ρομαντικές της συγκρούσεις. Παρότι άσκησε τεράστια εμπορική επιρροή, η καλλιτεχνική της φιλοδοξία υπονομεύεται συχνά από την προσφυγή στην υπερβολική ηθοποιία, με αποτέλεσμα ένα δραματουργικά ατελές αλλά συναρπαστικό ιστορικό ντοκουμέντο."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

6

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Σκηνοθέτης σέξι και δυναμικών γυναικών που προσπαθούν να επιβιώσουν σ’ έναν κόσμο βίας και αντρικής εξουσίας («Νικίτα», «Leon», «Το Πέμπτο Στοιχείο», «Lucy»), ο Λικ Μπεσόν είναι στον τομέα της σινε-τσιχλόφουσκας με τεχνητή γεύση και υπερβολικό άρωμα.Οριακά ανεκτός μέσα στην ποπ υπερβολή του, γίνεται πραγματικά ανυπόφορος όταν θέλει να τον πάρουμε στα σοβαρά(«Ιωάννα της Λωρραίνης», «The Lady»). Ο καιρός του «Απέραντου Γαλάζιου» έχει όμως παρέλθει προ πολλού, οπότε μετά την καταστροφική εμπορική αποτυχία του υπερφιλόδοξου «Ο Βαλέριαν και η Πόλη με τους Χίλιους Πλανήτες», ο Γάλλος παραγωγός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης επιστρέφει στα σίγουρα. Κοπιάροντας τον εαυτό του, ανασκευάζει την ιστορία ..."

Διαβάστε περισσότερα